مقایسه اثربخشی واقعیت درمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اضطراب اجتماعی و خودکارآمدی والدگری در زنان سرپرست خانوار شهرستان ساری
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی عمومی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
doi
10.22123/chj.2020.234941.1521چکیده
مقدمه: زنان سرپرست خانوار در معرض آسیبهای روانشناختی و اجتماعی متعدد قرار دارند. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی واقعیتدرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اضطراب اجتماعی و خودکارآمدی والدگری در زنان سرپرست خانوار با نشانههای اضطراب اجتماعی انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع نیمهتجربی با طرح پیشآزمون، پسآزمون، پیگیری و گروه کنترل بود. جامعه آماری، کلیه زنان سرپرست خانوار مراجعهکننده به کلینیک مددکاری اجتماعی باران و نوید شهرستان ساری در سال 1398 بودند که 45 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شده و به طور تصادفی در گروههای آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروههای آزمایش تحت واقعیتدرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند. جمعآوری اطلاعات با استفاده از پرسشنامههای خود کارآمدی والدگری دومکا و همکاران ومقیاساضطراب اجتماعی جرابک بود. دادهها توسط روش تحلیل واریانس آمیخته با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد واقعیتدرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود خودکارآمدی والدگری با اثر بینگروهی (000/0p=، 69/19F=)، درونگروهی (002/0 p=، 25/8F=)، اثر تعاملی بینگروهی و درونگروهی (000/0 p=، 84/12F=) و در اضطراب اجتماعی با اثر بینگروهی (000/0p=، 46/16F=)، درونگروهی (000/0p=، 19/29F=) و اثر تعاملی بینگروهی و درونگروهی (000/0p=، 21/15F=) مؤثر است. نتیجه گیری: واقعیتدرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد میتوانند بر بهبود خودکارآمدی والدگری و اضطراب اجتماعی در زنان سرپرست خانوار با نشانههای اضطراب اجتماعی مؤثر واقع شوند و تفاوتی بین آنها از این جهت وجود ندارد.