بررسی نقش پلی‌مورفیسم ژن‌های PCSK9 و IL-6 در بیماران مبتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی

نویسندگان

1 گروه زیست‌فناوری پزشکی، دانشکده زیست‌فناوری، دانشگاه سبز القاسم، بابل 51013، عراق

2 گروه زیست‌فناوری پزشکی، دانشکده زیست‌فناوری، دانشگاه سبز القاسم، بابل 51013، عراق.

3 گروه زیست‌فناوری پزشکی، دانشکده زیست‌فناوری، دانشگاه سبز القاسم، بابل 51013، عراق

doi
10.22103/jab.2026.26573.1829
چکیده

هدف: بیماری‌های قلبی-عروقی یکی از مهم‌ترین علل مرگ‌ومیر در سراسر جهان به شمار می‌روند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که عوامل ژنتیکی و التهابی نقش مهمی در بروز این بیماری‌ها ایفا می‌کنند. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط پلی‌مورفیسم ژن‌های PCSK9 و IL-6 با بیماری‌های قلبی-عروقی و همچنین ارزیابی وضعیت پروفایل لیپیدی و شاخص‌های التهابی در بیماران مبتلا بود.مواد و روش‌ها: در این مطالعه مورد-شاهدی، ۹۰ نمونه خون از مرکز پزشکی و جراحی بیماری‌های قلبی شهید المحراب در بیمارستان آموزشی مرجان جمع‌آوری شد. این مطالعه در بازه زمانی اکتبر ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴ انجام گردید. از این تعداد، ۶۰ نمونه مربوط به بیماران مبتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی در محدوده سنی ۳۰ تا ۷۰ سال و ۳۰ نمونه مربوط به افراد سالم بود. پروفایل لیپیدی شامل کلسترول تام، تری‌گلیسرید، LDL، VLDL و HDL اندازه‌گیری شد. همچنین سطوح سرمی PCSK9 و IL-6 و پلی‌مورفیسم‌های PCSK9 rs505151 و IL-6−174G/C مورد بررسی قرار گرفتند.نتایج: نتایج نشان داد که در بیماران مبتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی، میزان کلسترول تام، تری‌گلیسرید، LDL و VLDL به‌طور معنی‌داری افزایش و سطح HDL به‌طور معنی‌داری کاهش یافته بود. سطح سرمی PCSK9 در بیماران به‌طور قابل توجهی بالاتر بود که می‌تواند در اختلالات متابولیسم لیپیدها، التهاب عروقی و پیشرفت آترواسکلروز نقش داشته باشد. بررسی پلی‌مورفیسم PCSK9 rs505151 نشان داد که ژنوتیپ محافظتی GG در بیماران کمتر مشاهده شد، در حالی که ژنوتیپ‌های AG و AA و آلل A در بیماران شیوع بیشتری داشتند. در مقابل، تفاوت معنی‌داری در توزیع ژنوتیپی پلی‌مورفیسم IL-6 −174G/C بین دو گروه مشاهده نشد؛ با این حال، سطح سرمی IL-6 در بیماران به‌طور معنی‌داری افزایش یافته بود.نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که پلی‌مورفیسم‌های ژن PCSK9 می‌توانند با افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی مرتبط باشند، در حالی که IL-6 بیشتر به‌عنوان یک نشانگر التهابی عمل می‌کند تا یک عامل خطر ژنتیکی مستقیم. این نتایج می‌تواند در شناسایی افراد در معرض خطر و طراحی راهبردهای مؤثر پیشگیری و درمان مفید باشد.