فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه : تکا نشگری با اثرات و عواقب بالقوه آسیب‌رسان، طولانی‌مدت و مخاطره‌آمیز همراه است. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان شناختی رفتاری و درمان متمرکز بر شفقت برتکانشگری زنان در شرف طلاق انجام شد. مواد و روش‌ها : پژوهش حاضر از نوع مداخله‌ای پیش‌آزمون_ پس‌آزمون با گروه کنترل وپیگیری سه ماهه در سال 1397 انجام گرفت. نمونه‌گیری به صورت تصادفی در دسترس وجامعه آماری کلیه زنان در شرف طلاق مراجعه کننده به اورژانس اجتماعی شهرستان تنکابن بودند که 45 زن در دو گروه مداخله و یک گروه کنترل قرار گرفتند. گروه‌های مداخله طی 8 جلسه 90 دقیقه‌ای تحت درمان شناختی رفتاری و درمان متمرکز بر شفقت قرار گرفتند. گروه کنترل درمانی نداشت. ابزار پژوهش مقیاس تکا نشگری Barratt (BIS-11 ) بود. داده‌ها توسط آنالیز واریانس یک‌طرفه با اندازه‌گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند.  یافته‌ها : میانگین و انحرا ف معیار  نمره تکانشگری در پیش آزمون گروه آزمایشی درمان شناختی رفتاری از 03/5 ± 13/87 به 39/2 ± 00/64 در پس آزمون و 52/2 ±27/53 در پیگیری رسید (001/0p<). نمره تکانشگری در پیش آزمون درمان متمرکز بر شفقت از 71/4 ± 60/ 91 به 15/3± 27/56 در پس آزمون و 21/3 ± 73/40 در پیگیری رسید (001/0p<) و نمره گروه کنترل از 43/5 ± 20/89 به 60/3 ± 60/84 در پس آزمون و 72/3±  87/81 در پیگیری رسید (001/0p<).  نتیجه‌گیری : درمان شناختی رفتاری و درمان متمرکز بر شفقت احتمالاً می‌توانند موجب کاهش تکانشگری ناشی از طلاق شوند. از این رو به نظر می‌رسد نتیجه پژوهش، حمایتی تجربی برای هر دو درمان در جهت کاهش تکانشگری فراهم می‌آورد