بررسی نقش زیستفناوری گیاهان دریایی در طرحهای جذب و ذخیرهسازی کربن
نویسندگان
1 گروه مهندسی دریایی، دانشگاهAMET، کاناتور، تامیلنادو، 603112، هند.
2 گروه علوم دریانوردی، دانشگاه AMET، کاناتور، تامیلنادو، 603112، هند.
doi
10.22103/jab.2026.25257.1710چکیده
هدف: این مطالعه به بررسی ظرفیت زیستسوختهای تولیدشده از جلبکهای دریایی بهعنوان منبع زیستتودهای مهم برای تولید زیستسوختهای نسل سوم میپردازد. هدف اصلی پژوهش، ارزیابی نقش جلبکهای دریایی بهعنوان منبع زیستتوده در تولید زیستسوختهای نسل سوم و کارایی آنها در کاهش دیاکسیدکربن محیطزیست است. با توجه به محتوای نسبتاً بالای کربوهیدرات در جلبکهای دریایی، این موجودات بهعنوان گزینهای مناسب برای جذب CO₂ و تولید زیستسوخت پیشنهاد شدهاند. با وجود آنکه زیستسوختهای نسل سوم بهعنوان جایگزینهای برتر برای نفت و گازوئیل مطرح شدهاند، تولید در مقیاس وسیع و استفاده گسترده از آنها همچنان به دلیل چالشهای فناورانه و هزینههای بالای تولید محدود باقی مانده است.مواد و روشها: در این مقاله، مفهوم پالایشگاههای زیستی دریایی ساحلی بهعنوان روشی اقتصادی و سازگار با محیطزیست برای تولید زیستسوخت از گیاهان آبزی همراه با فناوری جذب و ذخیرهسازی کربن (CCS) تشریح شده است. فناوری پیشنهادی از منابع دریایی شامل آب شور، جلبکهای دریایی و میکروارگانیسمهای آبزی بهره میگیرد. ابتدا مرور جامعی بر مطالعات پیشین انجام شد تا فناوریهای لازم برای توسعه یک سامانه نوآورانه بیوراکتور و مزایای آن نسبت به پالایشگاههای سنتی شناسایی شود. همچنین، سناریوهای مختلفی برای ارزیابی ظرفیت جلبکهای دریایی در جذب و ذخیرهسازی کربن مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: نتایج نشان داد که مزارع کشت جلبک دریایی میتوانند حدود ۱۲۰ گیگاتن CO₂ اضافی را در بازه زمانی تقریبی ۵ ماه (در مقایسه با ۱۳ سال در شرایط معمول) جذب کنند؛ این میزان به منطقه کشت و نوع جلبک مورد استفاده بستگی دارد. از زیستتوده جمعآوریشده، حدود ۵ تریلیون لیتر بیواتانول قابل تولید است. همچنین، ترکیبات با ارزش افزوده بالا (HVC) استخراجشده از این فرآیند دارای ظرفیت اقتصادی چند میلیارد دلاری هستند.نتیجهگیری: بر اساس یافتههای این پژوهش، پالایشگاه زیستی دریایی ساحلی فناوری نوظهور و بسیار امیدبخشی برای مقابله با تغییرات اقلیمی و تأمین نیازهای انرژی به شمار میرود. اگرچه از نظر تئوری، تولید زیستسوخت با این فناوری امکانپذیر و مطلوب است، اما در عمل چالشهایی وجود دارد. ترکیب زیستتوده دریایی، میکروارگانیسمهای تجزیهکننده جلبک و فناوریهای پیشرفته میتواند کارایی تولید زیستسوخت در مقیاس صنعتی را افزایش دهد. همچنین، تولید در مقیاس بزرگ میتواند منجر به تولید محصولات جانبی متعددی شود که از نظر اقتصادی در بازار ارزشمند هستند.
