فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: سال­های ‌اولیه ‌زندگی ‌برای ‌تحول ‌چند‌بعدی‌کودکان ‌و ‌شکل­گیری‌ پایه­های‌زندگی‌ ‌مهم‌ تلقی می­شوند. روش­های متعددی برای افزایش خودکارآمدی و کاهش رفتارهای تکانشیدر دانش­آموزان وجود دارد. یکی از رویکرد­های مؤثر، بازی­درمانی کودک­محور است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی بازی‌درمانی کودک­محور بر خودکارآمدی و رفتارهای تکانشیدانش­آموزان دختر مقطع سوم ابتدایی صورت گرفت. مواد و روش ­ها: در این پژوهش، از روش نیمه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس­آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه­آماری پژوهش شامل تمامی دانش­آموزاندختر 9 ساله مدارس ابتدایی شهرستان رامسر در­ سال تحصیلی 97-1396 بودند که 24 نفر از آن­ها با روش نمونه­گیری در­دسترس و برحسب شرایط ورود به پژوهش، از دو مدرسه شهرستان رامسر انتخاب شدند و به­صورت تصادفی در گروه­های آزمایش و کنترل قرار گرفتند (12 نفر در هر گروه). گروه­ها، مقیاس­های خودکارآمدی کودکان ویلر و لد (1982) و تکانشی­بودن هیرشفیلد (1965) را در مراحل پیش­آزمون و پس­آزمون تکمیل کردند. بازی­درمانی کودک­محور  برای گروه آزمایش طی 8 جلسه 45 دقیقه­ای به­صورت انفرادی انجام شد. گروه کنترل مداخله­ای دریافت نکرد. بهمنظور تجزیه و تحلیل داده­ها، از تحلیل کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. یافته­ ها: بازی­درمانی کودک­محور موجب افزایش خودکارآمدی در مقیاس­کل (60/165F=، 001/0p=، 856/0(Eta= و خرده مؤلفه­های موقعیت با­ تعارض، بدون ­تعارض شد. اثربخشی بازی­درمانی کودک­محور بر کاهش رفتارهای تکانشی(15/1380F=، 001/0p=، 891/0Eta=) نیز تأیید گردید. نتیجه ­گیری: بر اساس نتایج، بازی‌درمانی کودک­محور به عنوان یک روش درمانی مؤثر در افزایش خودکارآمدی و کاهش رفتارهای تکانشی دانش­آموزان دختر مقطع سوم ابتدایی توصیه می­شود.