مدل ساختاری فناوری اطلاعات سبز و پایداری سازمانی
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی، گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران. (نویسنده مسئول: Taghva@atu.ac.ir)
2 دانشجوی دکتری، مدیریت فناوری اطلاعات، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران
3 عضو هیئت علمی، گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران
doi
10.22054/ims.2019.9982چکیده
توسعه پایدار یکی از جنبههای مهم پیشرفت هر جامعهای برای حفظ منابع برای نسلهای آینده، تداوم پیشرفت و بهرهمندی آنان از زمینی پاک با استفاده از سازگاری توسعه با محیطزیست است. فناوری اطلاعات سبز نیز نگاه و روشی برای انجام این مهم است که علاوه بر تأمین توسعه پایدار، به سازمان در پایداری سازمانی به معنای تداوم موفقیت و رضایتبخشی به ذینفعان و سازگاری رفتار آن با محیطزیست یاری میدهد. این پژوهش به دنبال طراحی مدلی برای توسعه پایداری سازمانی از طریق فناوری اطلاعات سبز است. این مطالعه ازنظر هدف کاربردی و ازنظر روش پژوهش، پیمایشی - توصیفی است. روش انجام این پژوهش از نوع آمیخته است. ابتدا با استفاده از روش کتابخانهای و تحلیل محتوای کیفی شاخصها و مؤلفههای فناوری اطلاعات سبز و پایداری سازمانی استخراج گردید، سپس با استفاده از نظر 32 خبره در سه مرحله اجرای روش دلفی شاخصها مورد ارزیابی قرار گرفت. روش نمونهگیری در این مرحله گلوله برفی است. برای اجرای روش کمی پرسشنامه آنلاین طراحی و در اختیار جامعه آماری شامل خبرگان، مدیران ارشد سازمانهای فناوری اطلاعات، صاحبنظران حوزه فناوری اطلاعات داخل کشور است. در این مرحله روش نمونهگیری تصادفی است. در مجموع دادههای 198 پرسشنامه صحیح دریافت و مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج بیانگر این است که فناوری اطلاعات سبز با ابعاد (آمادگی سبز، فناوری اطلاعات و ارتباطات بهعنوان توانمند ساز (کمکربن)، اقدامات و فعالیتهای سبز، مدیریت چرخه فناوری اطلاعات سبز، سازمان و مراکز داده سبز، نظارت فناوری اطلاعات سبز) میتواند بهمنظور پایداری سازمانها مورد استفاده قرار گیرد.
