رفع چالش‌های یارانۀ انرژی تجدیدپذیر در سازمان جهانی تجارت با بهره‌گیری از مقررات اتحادیۀ اروپا

نویسندگان

1 دانشیار دانشکدۀ حقوق، دانشگاه شهید بهشتی

2 دانش‌آموختۀ دکتری حقوق نفت و گاز، دانشگاه شهید بهشتی

doi
10.22059/jcl.2020.304485.634022
چکیده

پایان‌ناپذیری منابع انرژی تجدیدپذیر، نقش آن در تأمین انرژی دنیا و آثار مفید زیست‌محیطی ازجمله منطق‌های افزایش سرمایه‌گذاری در این نوع انرژی است، اما تداوم و توسعۀ سرمایه‌گذاری و تکنولوژی گران در این صنعت، اعطای یارانه‌های دولتی را می‌طلبد. با وجود ضرورت‌های یادشده، نظام حقوقی سازمان جهانی تجارت یارانۀ انرژی تجدیدپذیر را به‌عنوان یارانه‌های قابل تعقیب قانونی و گاه ممنوع دانسته است. در پی این سیاست‌ها، دعواهایی همچون دعوای «ژاپن و اتحادیۀ اروپا علیه کانادا» و نیز «امریکا علیه هند» در رکن حل و فصل اختلاف سازمان مطرح شده است. این پژوهش، مهم‌ترین چالش‌های یارانۀ انرژی تجدیدپذیر در مقررات سازمان جهانی تجارت را شناسایی نموده، سپس با تبیین سیاست‌های مقررات اتحادیۀ اروپا به این پرسش پاسخ داده که آیا مقررات اروپایی آن‌چنان سازگار و مطلوب به حال انرژی تجدیدپذیر است که بتوان با الهام از آن، مقررات سازمان جهانی تجارت را اصلاح کرد؟ مطابق دستاورد این پژوهش، سازمان جهانی تجارت بایستی با الهام‌گیری از مقررات مطلوب اروپایی، یارانۀ انرژی تجدیدپذیر را نه به‌طور مطلق بلکه بر مبنای معیارهای عینی و مشخص تحت شمول یارانه‌های غیرقابل تعقیب قانونی و غیرممنوع قرار دهد و از سوی دیگر با به‌کارگیری آزمون‌هایی همچون تعادل‌بخشی و تناسب، از انحراف یارانه‌ها نسبت به سیاست‌های زیست‌محیطی و صنعتی جلوگیری نماید.