همبستگی اینترلوکین-۶ به عنوان یک آزمون ایمنیشناختی با دیروفیلاریازیس نهفته در سگ (COD)
نویسندگان
1 دانشگاه فنی میانه، مؤسسه فناوری پزشکی/ بغداد، رشته فناوری تولید پروتز و ارتز، بغداد، عراق
doi
10.22103/jab.2025.26351.1804چکیده
هدف: دیروفیلاریازیس نهفته در سگ (COD) یک شکل تحتبالینی از عفونت Dirofilaria immitis است که در آن سگها انگل را بدون نشان دادن علائم بالینی حمل میکنند. هنوز مشخص نیست که سیتوکینهای ایمنی، بهویژه IL-6 و IL-10، چگونه بر پاسخ ایمنی در طی COD تأثیر میگذارند. اینترلوکین ۶ (IL-6) یک سیتوکین پیشالتهابی است. هدف این مطالعه بررسی همبستگی اینترلوکین ۶ به عنوان یک آزمون ایمنیشناختی در طی COD بود.مواد و روشها: در مجموع ۵۶ سگ نر و ۴۴ سگ ماده (۱۰۰ حیوان) با دامنه سنی ۱ تا ۱۰ سال مورد بررسی قرار گرفتند. اصول آسپتیک در زمان جمعآوری خون و نمونهبرداری بهطور دقیق رعایت شد. برای بررسی وجود لاروهای میکروفیلاریا، اسمیر خون محیطی از خون تازه تهیه گردید. از ۱۰۰ نمونه آزمایششده، ۵۰ سگ سالم به عنوان گروه کنترل و ۵۰ سگ بهطور طبیعی به Dirofilaria immitis آلوده بودند. برای بررسی بیان ژن IL-6 از qPCR استفاده شد. همچنین ژن TBP به عنوان ژن مرجع به کار رفت. برای تجزیه و تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS نسخه ۲۹ استفاده شد.نتایج: میانگین سطح پلاسمایی IL-6 در گروه کنترل و گروه دارای دیروفیلاریازیس نهفته به ترتیب 6/7 ± 8/56 پیکوگرم بر میلیلیتر و 2/10 ± 5/124 پیکوگرم بر میلیلیتر بود. نتایج منحنیهای PCR در زمان واقعی و الکتروفورز ژل آگارز محصولات PCR نشان داد که ژن IL-6 در سگهای مورد بررسی تکثیر و بیان میشود. یک باند ۱۱۴ جفتبازی برای این ژن و یک باند ۱۸۴ جفتبازی برای ژن TBP در تمامی نمونهها مشاهده شد. میانگین تغییر بیان (fold-change) ژن IL-6 در گروه کنترل 2/0 ± 1 و در سگهای بیمار 9/0 ± 2/4 بود. در نمونههای مورد مطالعه، یک ضریب همبستگی منفی (r = − 0.34) برای همبستگی پیرسون بین سطوح IL-6 و بار انگل مشاهده شد (p < 0.05).نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان داد که هم سطح پلاسمایی و هم بیان ژنی IL-6 در سگهای مبتلا به دیروفیلاریازیس نهفته افزایش مییابد. علاوهبراین، این افزایش باعث تغییر در بار انگل شده و با آن همبستگی داشت. بنابراین، IL-6 میتواند به عنوان یک نشانگر التهابی بالقوه در مدیریت و بررسی بالینی این عفونت مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، پیش از هرگونه اقدام، مطالعات طولی با حجم نمونه بزرگتر و با استفاده همزمان از مجموعه گستردهتری از نشانگرهای زیستی برای تأیید این نقش لازم است.