فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: نقش دما در تعدیل شاخص‌های زیستی در گونه‌های مختلف به‌طور فزاینده‌ای گزارش شده است؛ با این حال، تأثیر دما بر زیست‌شناسی گلوکز و مقاومت به انسولین نیازمند بررسی‌های بیشتری است. هدف این مطالعه بررسی اثر دماهای متفاوت بر سطح گلوکز خون، آزمون تحمّل گلوکز (GTT) و آزمون تحمّل انسولین (ITT) بود.مواد و روش‌ها: هفتاد موش پنج‌هفته‌ای از حیوان‌خانه دانشگاه تهیه شد. آن‌ها به دو گروه اصلی تقسیم شدند: گروه اول برای بررسی اثر دماهای مختلف بر سطح گلوکز خون و گروه دوم برای بررسی تحمّل گلوکز و انسولین. همه موش‌ها از نظر وزن همگن بوده و برخی از آن‌ها با رژیم غذایی پرچرب تغذیه شدند. غذا به‌طور دائم در دسترس بود، مگر در زمان ناشتایی پیش از GTT. حیوانات همچنین به چهار گروه اصلی A1، A2، A3 و A4 تقسیم شدند. برای هر گروه به ترتیب دماهای 15، 25، 35 و 45 درجه سانتی‌گراد به‌عنوان تیمار گرمایی اعمال شد. در هر گروه ۷ موش قرار داشت. پیش از تیمار، همه حیوانات به‌مدت ۱۶ ساعت ناشتا نگه داشته شدند تا سطح گلوکز خون آن‌ها اندازه‌گیری شود. پس از دوره ناشتایی، نمونه خون از موش‌ها گرفته شد و سطح گلوکز خون با دستگاه اپتوالکترونیک نوار تست اندازه‌گیری شد. قبل از شروع GTT، موش‌ها وزن شدند و سطح گلوکز ناشتا در آن‌ها اندازه‌گیری شد. سپس محلول 50% گلوکز به‌صورت خوراکی با دوز 5/2 گرم بر کیلوگرم تجویز شد و سطح گلوکز در زمان‌های مشخص اندازه‌گیری شد. پنج موش برای این مرحله استفاده شدند.نتایج: مقدار p برابر 041/0 بود که کمتر از سطح معنی‌داری 05/0 است. بنابراین، تفاوت مشاهده‌شده از نظر آماری معنی‌دار تلقی می‌شود. به‌طور خلاصه، نتایج تحلیل نمونه‌های جفت‌شده نشان می‌دهد که بین گروه کنترل و گروه دریافت‌کننده رژیم پرچرب (HFD) تفاوت قابل توجهی وجود دارد.نتیجه‌گیری: در موش‌ها (Mus musculus)، تیمار گرمایی می‌تواند سطح گلوکز خون را کاهش دهد و به‌عنوان یک روش درمانی جایگزین برای دیابت نوع ۲ مطرح است. دمای بهینه برای تیمار گرمایی ۴۰ درجه سانتی‌گراد تعیین شد.