تأثیر خندهدرمانی بر میزان خستگی و افسردگی بیماران تحت همودیالیز شهرستان صومعهسرا و فومن در سال 1396
نویسندگان
1 مربی، گروه آموزشی پرستاری، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران.
2 کارشناس ارشد، گروه آموزشی پرستاری، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران.
3 استاد، گروه آموزشی پرستاری، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران.
4 استادیار، گروه آمار زیستی، عضو هیأت علمی سازمان سنجش آموزش کشور، تهران، ایران.
doi
10.22123/chj.2019.165862.1240چکیده
مقدمه: نارسایی کلیه، تخریب برگشتناپذیر عملکرد کلیوی است که درمان رایج آن همودیالیز میباشد. همودیالیز موجب بروز تنشهای روانی، خستگی و افسردگی در بیماران میشود. پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر خندهدرمانی بر میزان خستگی و افسردگی بیماران همودیالیزی انجام شد. مواد و روشها: این کارآزمایی بالینی، به شیوه تمام شماری بر روی 70 بیمار تحت همودیالیز در شهرستان صومعهسرا و فومن، در سال 1396 انجام شد. پرسشنامه جمعیت شناختی، پرسشنامه چندبعدی خستگی و افسردگی بک 2، توسط هر دو گروه قبل از مداخله تکمیل شد، سپس جلسات خندهدرمانی به مدت 4 هفته و 8 جلسه با زمان 45-30 دقیقه، برای گروه مداخله اجرا شد و در پایان آخرین جلسه پرسشنامهها مجدداً توسط هر دو گروه تکمیل گردید. در طول مداخله گروه کنترل، تنها درمانهای معمول بخش را دریافت کرد. دادهها، با استفاده از آزمونهای t مستقل، لون، من ویتنی یو و ویلکاکسون، تجزیه و تحلیل گردید. یافتهها: میانگین نمرات افسردگی و خستگی، پیش از شروع مداخله معنیدار نبود. پس از مداخله، نمره افسردگی و خستگی در دو گروه با هم تفاوت معنیداری پیدا کرد (001/0=p). نمره افسردگی در گروه مداخله از 56/11 ± 73/24 به 00/5 ± 88/10 و نمره خستگی از 07/16 ± 95/74 به 70/14 ± 53/52 رسید. نتیجهگیری: مداخله خندهدرمانی سبب کاهش افسردگی و خستگی در بیماران تحت همودیالیز شد. بنابراین، فراهم نمودن تمهیدات لازم از سوی مدیران ارشد پرستاری، در بهکارگیری خندهدرمانی به منظور ارتقای کیفیت زندگی بیماران همودیالیزی توصیه میگردد.