سنجش اثرات زیرساخت سبز شهری با رویکرد طراحی حساس به اقلیم (مطالعه موردی: محله گل محمدی اصفهان)
نویسندگان
1 دانشیار، گروه شهرسازی، دانشگاه شیراز، ایران
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد طراحی شهری، گروه شهرسازی، دانشگاه شیراز، ایران
3 دانشیار، گروه شهرسازی، دانشگاه شیراز، ایران
4 دانشیار، گروه شهرسازی، دانشگاه شیراز، ایران
doi
10.22124/upk.2025.29226.1992چکیده
بیان بیان مسئله: آسیبپذیری انسان و محیط شهری در برابر تغییر در الگوهای اقلیمی باید با برنامهریزی و طراحی مناسب فضاهای شهری کاهش یابد. در این زمینه، زیرساختهایسبز وسیله مهمی برای کاهش گرمای شهری و افزایش سلامت، رفاه و آسایش حرارتی در مناطق شهری است.هدف: هدف از این پژوهش سنجش اثرات زیرساخت سبز شهری با رویکرد طراحی حساس به اقلیم در محله گل محمدی اصفهان بهعنوان نمونه مورد مطالعاتی است. در این راستا ضمن بازخوانی مفاهیم مرتبط با طراحی شهری حساس به اقلیم و نقش زیرساخت سبز شهری در آن، شرایط اقلیمی محدوده مورد مطالعه مورد بررسی قرار می گیرد تا بتوان اثرات زیرساخت سبز شهری را در شاخص های مرتبط مورد ارزیابی قرار داد.روش: در این پژوهش نقش شبیهسازی و تحلیل دادهها و سنجش با بهکارگیری نرمافزار ENVI-met انجام و جهت جمعبندی و نتیجهگیری تحقیق از استدلال منطقی بهرهگرفتهشدهاست. همچنین روند تحلیلی از طریق سناریونویسی و شبیهسازی آنها در نرم افزار شبیهساز اقلیم انجام شده است تا بتوان به سناریوهای مختلف از زیرساخت سبز را مورد ارزیابی قرار داد.یافتهها: براساس دادههای خروجی سناریو افزایش پوشش گیاهی با بیشترین تغییر در وضعیت خرد اقلیم محله و سپس سناریو نمای سبز و بام سبز با اختلافی جزیی در بهبود شرایط اقلیمی موثر بودهاند.نتیجه گیری: رویکرد زیرساخت سبز در راستای طراحیشهری حساسبه اقلیم با بهبود پوشش گیاهی شهرها و سوق دادن آنها به سمت اکوسیستمهای طبیعی در تلاش برای رفع این مشکل است. این رویکرد در تلاش است شهرها را به عنوان جزیی از طبیعت و نه در مقابل طبیعت برنامهریزی نماید.
