تأملی بر شهر دوستدار زنان در فضاهای تفریحی با تأکید بر رویکرد نظریه حق به شهر (مطالعه موردی: پارک بانوان بوستان ولایت)
نویسندگان
1 استادیار گروه شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشآموخته دکترای برنامهریزی شهری دانشگاه خوارزمی؛ مدرس، گروه شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22124/upk.2025.29606.2008چکیده
بیان مسئله: یکی از پیششرطهای تکوین فضاهای عمومی بهویژه حق انسانی هر فرد در جهت برخورداری از فرصتهای ارائه شده است که با عنوان نظریه حق به شهر شناخته میشود. حضور زنان در فضاهای عمومی شهر نیز از این مقوله مستثنا نیست، بلکه بازتعریف خلق زندگی بهتر و پاسخ به نیازهای انسانی میباشد.هدف: هدف پژوهش حاضر تحلیل شهر دوستدار زنان در بوستان ولایت با رویکرد نظریه حق به شهر است.روش: روش پژوهش حاضر توسعهای با روشی آمیخته (کمی-کیفی) است که با استفاده از پرسشنامهای محقق ساخته و مصاحبه ساختاریافته با خبرگان و متخصصان حیطه امور شهری انجام شده است. در راستای سنجش روایی پرسشنامهها از روش روایی سازه استفاده شده است. در این روش با استفاده از نرمافزار لیزرل، تحلیل عاملی تأییدی متغیرها مورداندازهگیری قرارگرفته است.یافتهها: نتایج حاصل از پژوهش که ابتدا استخراج شاخصهای پژوهش از طریق مطالعه پژوهشهای کار شده با استفاده از تحلیل محتوا و تائید از طرف کارشناسان و خبرگان سازمانی بود و سپس نتایج در قالب پرسشنامه بهصورت کمی مطرح شد و با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی مرتبه اول و دوم متغیر شهر دوستدار زنان ضرایب معناداری عدد (96/1) را به دست داد که نتایج فوق نشاندهنده تائید روایی سازه پرسشنامه شهر دوستدار زنان است.نتیجهگیری: با توجه به آمارههای مورداستفاده برای نیکویی برازش از قبیل CFI، NFI، IFI، RFI و ... بزرگتر از 9/0 بود که میتوان اینگونه استنباط کرد که مدل تحقیق از برازش مناسبی برخوردار است. ازآنجاییکه RMSEA برابر با 069/0 میباشد و این مقدار، کوچکتر از 1/0 است نشان میدهد که گویههای پرسشنامه بهخوبی، قابلیت سنجش شهر دوستدار زنان را با رویکرد حق به شهر را دارند. نگاهی کلگرایانه و بازنگری در الگوی طراحی شهرهای سنتی، بسترسازی برای مشارکت زنان در فضاهای عمومی شهر، بهعنوان راهکاری مهم قلمداد می شود.