تأثیر تمرین مقاومتی بر آیرزین و بیان ژن PGC1α در عضله قلب رتهای دیابتی شده با STZ
نویسندگان
1 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج ، سنندج، ایران
2 استادیار، گروه ویروس شناسی، انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج ، سنندج، ایران
4 دانشیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج، سنندج، ایران.
doi
10.22123/chj.2019.130374.1139چکیده
مقدمه: با توجه به نقش PGC1α در متابولیسم گلوکز، آیرزین نیز یک مایوکاین القا شده با فعالیت ورزشی میباشد که با دیابت نوع 2 کاهش مییابد. بیان ژن PGC1α در افراد دیابتی تا 50% کاهش مییابد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 8 هفته تمرین مقاومتی بر بیان ژن PGC1α، آیرزین، انسولین، گلوکز و مقاومت به انسولین در رتهای دیابتی شده با استرپتوزوتوسین بود. مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، ۱۶ سر رت نر نژاد ویستار با میانگین وزن20 ± 200 گرم به صورت تصادفی به دو گروه دیابتی کنترل (8 n=) و دیابتی مقاومتی (8 n=) تقسیم و در شرایط آزمایشگاهی نگهداری شدند. گروه تمرینی 8 هفته تمرین مقاومتی را اجرا کردند. 48 ساعت پس از پایان آخرین جلسه تمرینی، رتها بیهوش و قربانی شدند. ابتدا خونگیری انجام شد سپس قلب آنها خارج و با استفاده از روش Real time – PCR میزان بیان ژن GC1α بطن چپ قلب اندازهگیری شد. برای مقایسه مقادیر متغیرها از آزمون t مستقل استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد در میزان آیرزین (002/0p=)، بیان ژن PGC1α (001/0p=)، گلوکز (001/0p=) و انسولین (004/0p=) در گروه دیابتی مقاومتی نسبت به گروه دیابتی کنترل تفاوت معنیداری وجود داشت. نتیجهگیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر، به نظر میرسد میتوان تمرین مقاومتی را به عنوان یک استراتژی مهم جهت بهبود بیان ژن PGC1α در متابولیسم گلوکز در دیابتیها توصیه کرد و به عنوان یک روش مداخلهای تأثیرگذار مورد توجه قرار داد.