روششناسی حقوق تطبیقی
نویسندگان
1 دانشآموختۀ دکتری حقوق خصوصی، دانشگاه ژان مولن لیون3 فرانسه
doi
10.22059/jcl.2019.278143.633814چکیده
ارزش نتایج و یافتههای مطالعات تطبیقی و کارآمدی آن تا حد زیادی به روش تحقیق وابسته است. به همین دلیل یکی از مباحث مهم در حقوق تطبیقی شناخت روشهای موجود و مراحل انجام پژوهش است. پرسشها و مباحث مربوط به روش تحقیق در حقوق تطبیقی برای نخستین بار در اواخر قرن نوزدهم میلادی از سوی حقوقدانان آلمانی مطرح شد. پس از آن، این مطالعات در سایر کشورها بهویژه فرانسه، ایتالیا و امریکا گسترش یافت و همزمان با گسترش علوم دیگر بهخصوص علوم میانرشتهای، رویکردهای حقوق تطبیقی نیز روزبهروز تنوع و توسعه بیشتری یافت. در ایران اما مطالعات در این حوزه بسیار محدود و عمدتاً منحصر به پارهای توصیههای عملی و پراکنده برای انجام پژوهشهای حقوق تطبیقی است. در این تحقیق بر آنیم نخست به معرفی روشهای مختلف کیفی و کمی مطالعات حقوق تطبیقی بهویژه موارد نوپدید بپردازیم. در ادامه، مراحل اصلی انجام پژوهش تطبیقی در حوزۀ حقوق، مشکلات و موانع موجود در هر مرحله و راههای مقابله با آن بررسی میشود. بیشک بهکارگیری مناسب رویکردهای جدید در حقوق تطبیقی، حقوقدان را در فهم بهتر موضوعات حقوقی، تحلیل علمی و دقیق آنها و یافتن راهحلهای حقوقی کارآمدتر یاری میرساند.