عدالت به عنوان فضیلت نفس
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشگاه قم
doi
10.22091/pfk.2002.416چکیده
مقاله حاضر درصدد تبیین عدالت فردی به عنوان فضیلت نفس و به مثابه برترین فضیلت در اخلاق در مقابل عدالت به عنوان عملی اجتماعی است. بحث عدالت فردی مقدم بر بحث عدالت اجتماعی است، زیرا با تربیت انسان، جامعه نیز بالطبع از افراد تربیت یافته برخوردار شده و در نتیجه، جامعه، ساختار سیاسی سالمی مییابد.جایگاه بحث حاضر، در اخلاق فضیلت مدار است که قائل به ارزش ذاتی فضایل بوده و درباره خصایل و عادات اخلاقی با تأکید بر ویژگیهای درونی فاعل فعل بحث میکند. در بحث عدالت فردی، عدالت به مثابه یک فضیلت هدایتگر در طی طریق صحیح زندگی است. در این مقاله به بررسی و تبیین نظریات افلاطون، ارسطو و نیز حکیمان مسلمان، از جمله خواجه نصیرالدین طوسی، ابنمسکویه و مرحوم نراقی و مقایسه آنها با یکدیگر پرداخته میشود.
