ارتقای ایمنی راکتور تحقیقاتی تهران با سیستم خاموشی دوم: مطالعه موردی انتشار آلاینده-های پرتوزای ناشی از وقوع حادثه ذوب قلب
نویسندگان
1 سازمان انرژی اتمی ایران
2 سازمان انرژی اتمی ایران
3 سازمان انرژی اتمی ایران
doi
10.22052/4.4.1چکیده
راکتور تحقیقاتی تهران در یک ناحیه مسکونی قرار دارد. برخی دیگر از ویژگیها از جمله سن زیاد آن، بهرهبرداری تقریباً مداوم واینکه تنها راکتور قابل استفاده برای تولید برخی رادیوایزوتوپها میباشد سبب توجه ویژه به ایمنی این راکتور است. اخیرا یک سیستم خاموشی دوم برای این راکتور طراحی شده است که کاملا مستقل و متفاوت از سیستم خاموشی اول است و سبب ارتقای ایمنی این راکتور میشود. برای نشاندادن اهمیت این سیستم در افزایش ایمنی راکتور، حادثه محتمل ذوب قلب که پیامد آن انتشار آلودگی پرتوی در محیط داخل و خارج راکتور است بررسی شده است. سپس، میزان آلودگی منتشر شده در محیط پس از بروز حادثه و عدم عملکرد سیستمهای خاموشی بررسی شده است. در این مطالعه از کد ORIGEN2 برای تعیین ایزوتوپهای یک قلب تعادلی با میزان مصرف سوخت 28/27% و از کد فیزیک بهداشت HotSpotبرای شبیهسازی ریزش آلودگی محیطی و محاسبه معادل دز موثر کل(TEDE) استفاده شده است. این حادثه بهصورت محافظهکارانه بررسی شده است، برای مثال فرض شده است که قلب پس از یک دوره کامل کارکرد که میزان رادیونوکلیدهای آن بیشترین مقدار ممکن است دچار این حادثه میشود یا اینکه همه آلودگیها بدون تاخیر وارد محیط میشود.