مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در افزایش بازداری رفتاری و کاهش فعالسازی رفتاری مردان سوءمصرفکننده مواد
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روان شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران
2 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ایلام، ایلام، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ایلام، ایلام، ایران.
doi
10.22123/chj.2018.125547.1116چکیده
مقدمه: امروزه درمانهای موج سوم در رواندرمانی به جای چالش با شناختها، بر آگاهی و پذیرش از هیجانها، شناختها و رفتارها تأکید دارند.هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در بازداری رفتاری و فعالسازی رفتاری مردان سوءمصرفکننده مواد بود. مواد و روشها: در این مطالعه از نوع نیمهتجربی، جامعه آماری سوءمصرفکنندگان مواد شهر کرمانشاه در سال 1396 بودند. 60 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی ساده در سه گروه بیست نفری (دو گروه آزمایش و یک گروه گواه) قرار گرفتند. گروههای درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال هر کدام 10 و 12 جلسه تحت مداخله قرار گرفتند و گروه گواه مداخلهای دریافت ننمود. ابزار گردآوری دادهها مقیاس بازداری رفتاری و فعالسازی رفتاری بود که در سه مرحله پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری سه ماهه اجرا شد. دادهها با روش تحلیل واریانس با اندازههای تکراری تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها: بین میانگین نمرات پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری گروههای آزمایش تفاوت معنیداری وجود داشت (001/0p£). مقایسه گروههای درمانی حاکی از آن بود که بین درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در بازداری رفتاری و فعالسازی رفتاری تفاوت معنیداری وجود ندارد. نتیجهگیری: با توجه به تأثیر درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در بازداری رفتاری و فعالسازی رفتاری مردان سوءمصرفکننده مواد، این درمان برای بازداری رفتاری و فعالسازی رفتاری مردان سوءمصرفکننده مواد توصیه میشود.