مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در افزایش بازداری رفتاری و کاهش فعال‌سازی رفتاری مردان سوءمصرف‌کننده مواد

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روان شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران

2 استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ایلام، ایلام، ایران.

3 استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ایلام، ایلام، ایران.

doi
10.22123/chj.2018.125547.1116
چکیده

مقدمه: امروزه درمان­های موج سوم در روان­درمانی به جای چالش با شناخت­ها، بر آگاهی و پذیرش از هیجان­ها، شناخت­ها و رفتارها تأکید دارند.هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در بازداری رفتاری و فعال­سازی رفتاری مردان سوءمصرف­کننده مواد بود. مواد و روش­­ها: در این مطالعه از نوع نیمه­تجربی، جامعه آماری سوءمصرف­کنندگان مواد شهر کرمانشاه در سال 1396 بودند. 60  نفر به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی ساده در سه گروه بیست نفری (دو گروه آزمایش و یک گروه گواه) قرار گرفتند. گروه­های درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال هر کدام 10 و 12 جلسه تحت مداخله قرار گرفتند و گروه گواه مداخله­ای دریافت ننمود. ابزار گردآوری داده­ها مقیاس بازداری رفتاری و فعال­سازی رفتاری بود که در سه مرحله پیش­آزمون، پس­آزمون و پیگیری سه ماهه اجرا شد. داده­ها با روش­ تحلیل واریانس با اندازه­های تکراری تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: بین میانگین نمرات پیش­آزمون، پس­آزمون و پیگیری گروه­های آزمایش تفاوت معنی­داری وجود داشت (001/0p£). مقایسه گروه­های درمانی حاکی از آن بود که بین درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در بازداری رفتاری و فعال­سازی رفتاری تفاوت معنی­داری وجود ندارد. نتیجه‌گیری: با توجه به تأثیر درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در بازداری رفتاری و فعال­سازی رفتاری مردان سوءمصرف­کننده مواد، این درمان برای بازداری رفتاری و فعال­سازی رفتاری مردان سوءمصرف­کننده مواد توصیه می­شود.