این همانی در سیر صعودی انسان
نویسندگان
1 عضو هیات علمی گروه فلسفه دانشگاه قم
doi
10.22091/pfk.2001.374چکیده
امید به آینده و جاودانگی انسان، از اصول تمام ادیان الهی، نقطه عطف افکار فلسفه بشر و معنابخش زندگی دردآلود آدمی است. میزان و شدت اعتقاد به سرمدیت و جاویدبودن، سرنوشت انسان را در تصمیمگیریهای حساس و خطیر در مسیر زندگی، از آغاز تا پایان عمر رقم میزند. از سوی دیگر، هراندازه تصور قانعکنندهتری از چگونگی زندگانی جاوید (زنده شدن مجدد) خود داشته باشیم، طبعا اطمینان قلبی بیشتری پیدا خواهیم کرد. حضرت ابراهیم خلیل علیهالسلام عطش خویش را در کسب اطلاع از چگونگی رستاخیز آدمیان، با تجربه عینی سیراب کرد، چرا که تصور و تصویر، ابزار تفکر، اندیشه و زمینهساز جهانبینی آدمی است.این مقاله کوششی است در تبیین و دستیابی به فرضیهها و نظریه برتر و بهتر در سیر صعودی آدمیان و زندگانی جهان واپسین آنان. پس از بررسی فرضیههای احتمالی و نظریههای ارائه شده در ترسیم جاودانگی انسان سرانجام دیدگاه حکیم متأله صدرالمتألهین به عنوان نظریه برتر مورد اشاره قرار است.