فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: عفونت‌های قارچی پوستی، به ویژه آن‌هایی که توسط درماتوفیت‌ها ایجاد می‌شوند، نگرانی قابل توجهی در سلامت عمومی جهانی، به ویژه در مناطقی با آب و هوای گرم و دسترسی محدود به درمان‌های ضدقارچ هستند. درماتوفیت‌ها گروهی از قارچ‌های کراتین‌دوست هستند که پوست، ناخن‌ها و مو را آلوده می‌کنند. درمان‌های ضد قارچی سنتی معمولاً طولانی مدت بوده و ممکن است با مقاومت یا عوارض جانبی همراه باشند. پیشرفت‌های اخیر در نانوتکنولوژی عوامل ضد میکروبی نوینی مانند نانوذرات طلا (AuNPs) را معرفی کرده است. این مطالعه به بررسی اثربخشی ضد قارچی نانوذرات طلا در برابر جدایه‌های بالینی درماتوفیت‌ها از بیماران در ناصریه عراق، با هدف ارزیابی پتانسیل آن‌ها به عنوان عوامل درمانی جایگزین پرداخته است. نانوذرات طلا به عنوان یک گزینه امیدوارکننده برای مقابله با چالش‌های مختلف پزشکی از جمله درمان عفونت‌های درماتوفیتی در نظر گرفته می‌شوند. مواد و روش‌ها: این مطالعه در آزمایشگاه‌های دانشکده Mazaya که یک دانشگاه خصوصی است انجام شد و از نمونه‌های بالینی جمع‌آوری‌شده از بیماران مراجعه‌کننده به بخش پوست بیمارستان آموزشی ناصریه، طبق مجوز رسمی از اداره بهداشت ذی‌قار استفاده شد. نمونه‌برداری بین ماه‌های مارس و سپتامبر 2023 انجام شد. در مجموع 100 نمونه از بیماران مرد و زن در گروه‌های سنی مختلف که از عفونت‌های قارچی پوستی رنج می‌بردند، جمع‌آوری شد. نانوذرات طلا آماده تجاری در غلظت‌های مختلف آزمایش شدند تا اثر ضدقارچی آن‌ها ارزیابی شود. جدایه‌های قارچی با غلظت‌های مختلف نانوذرات طلا درمان شدند و میزان مهار رشد اندازه‌گیری شد.نتایج: نتایج نشان داد که نانوذرات طلا رشد درماتوفیت‌ها را به طور وابسته به غلظت مهار می‌کنند. در غلظت‌های 25، 50، 75 و 100 میکروگرم در میلی‌لیتر، نرخ‌های مهار به ترتیب 25/36%، 30/59%، 10/78% و 35/96% بودند. داده‌ها نشان می‌دهند که غلظت‌های بالاتر نانوذرات طلا منجر به فعالیت ضدقارچی به طور معنی‌داری بالاتر می‌شوند. تحلیل آماری تأیید کرد که تفاوت‌های بین تمام غلظت‌های آزمایش‌شده معنادار است (p < 0.05).نتیجه‌گیری: این مطالعه اثر مهاری قوی نانوذرات طلا بر رشد درماتوفیت‌ها را، با اثربخشی بیشتر در غلظت‌های بالاتر تأیید می‌کند. این یافته‌ها از پتانسیل استفاده از نانوذرات طلا به عنوان درمان جایگزین یا مکمل برای عفونت‌های درماتوفیتی پشتیبانی می‌کنند. پیشنهاد می‌شود مطالعات بیشتر در شرایط In vivo و کارآزمایی‌های بالینی برای تعیین ایمنی، اثربخشی و پروتکل‌های دوز مناسب برای استفاده بالینی انجام شود.