بررسی تطبیقی ـ انتقادی مبنا و روند تهیه طرحهای جامع؛ استراتژیک و ساختاری ـ راهبردی
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده برنامه ریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 دکترای تخصصی جغرافیا و برنامه ریزی شهری، مدرس گروه شهرسازی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22124/upk.2023.22497.1778چکیده
بیان مسئله: عدم بررسی دقیق ماهوی طرحهای جامع و ساختاری ـ راهبردی و عدم اشراف بر میزان ظرفیت آنها در ساماندهی بهینه شهرهای کشور و عدم توجه دقیق به طرحهای مطلوبی چون استراتژیک در راه نیل به شهرسازی پایدار خلل ایجاد کرده است. از طرفی برخی طرحها علیرغم اینکه داعیه نوین بودن دارند، عملاً چیزی جز روکشی نو بر همان طرحهای کهنه نیستند، طرحهایی که (مشخصاً طرح ساختاری ـ راهبردی) خود سدی در راه تهیه طرحهایی حقیقتاً نوین و مطلوب هم بشمار میروند.هدف: مقاله حاضر کوشیده ضمن تبیین طرحهای جامع؛ استراتژیک و البته ساختاری ـ راهبردی و روند تهیه این سه طرح، در مطالعهای تحلیلی ـ تطبیقی این سه طرح را مورد مقایسه قرار دهد.روش: مقاله حاضر از نوع تحقیقات بنیادی ـ کاربردی و توسعهای محسوب میشود و روش توصیفی و تطبیقی ـ تحلیلی را برای دستیابی به اهداف خود مدنظر قرار داده است. مشخصاً تحقیق در قالب رویکردی تحلیلی و توصیفی، ابتدا با مطالعه سه طرح جامع؛ استراتژیک و ساختاری ـ راهبردی آغازشده و با یک بررسی مفصل اسنادی، مقدمات ایده شکل میگیرد. سپس با بررسی تحلیلی طرحها (تحلیل محتوا) و طی یک بررسی تطبیقی، شاخصها و دادهها و نیز اصول و اهداف اصلی طرحها استخراجشده، مقایسه میگردند.یافتهها: طرح جامع طرحی است کالبدمحور در تلاش برای پیشبینی آینده بر مبنای گذشته و مبشر تفکری بالا به پایین و با روند تهیهای خطی که مقوله ارزیابی در آن تقریباً مغفول مانده، اما طرح استراتژیک طرحی است منعطف، همهجانبه با روند تهیهای چرخهای که مقوله ارزیابی از ارکان غیرقابلتفکیکش محسوب میشود. طرح ساختاری ـ راهبردی نیز با وجود داعیه نوین بودن، طرحی است تلفیقی و به بیانی ملغمهای از سه طرح جامع، استراتژیک و ساختاری. روند تهیه آنهم با مطالعات وضع موجود شروع، با تهیه بخشی به نام برنامه راهبردی یا استراتژیک (که کاملاً منفک از کل طرح است) ادامه و با برنامهریزی ساختاری به پایان میرسد. طرحی با ادعای داشتن روندی حلزونی (روند چرخهای)، درحالیکه مقوله ارزیابی در آن به نحوی کلی و بهدوراز قابلیت اجرا مطرحشده است.نتیجه گیری: ادامه تهیه طرح جامع به شکل کنونی و حتی در شکل اصلاحشده خود، نیز دلخوش نمودن به تهیه طرحهایی بهاصطلاح نوین (طرح ساختاری ـ راهبردی) که چیز چندان فراتری از طرحهای سنتی پیشین نیستند، قادر به مرتفع ساختن مشکلات مزمن شهرهای کشور نیست و ناگزیر باید به تهیه و اجرای طرحهایی مناسبتر و راهگشاتر، مشخصاً طرح استراتژیک (پس از تحقق پیششرطهایی) اقدام نمود.