بهرهگیری از ظرفیت موافقتنامههای بینالمللی در تأمین پایدار غلات و دانههای روغنی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد و معاون دبیرخانه شورای قیمتگذاری و اتخاذ سیاستهای حمایتی محصولات اساسی کشاورزی
2 دانشیار موسسه پژوهشهای برنامهریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی
3 دانشجوی دکتری اقتصاد بین الملل و رئیس کمیته سیاست تجاری دبیرخانه شورای قیمتگذاری و اتخاذ سیاستهای حمایتی محصولات اساسی کشاورزی
doi
10.30490/aead.2025.367361.1650چکیده
بسیاری از کشورها، بهویژه کشورهای در حال توسعه، برای دستیابی به بازارهای هدف ایمنتر و کاهش موانع تجاری، سعی در بهرهگیری از توافقنامههای تجاری دارند. بخشی قابل توجه از نیازهای داخلی ایران به غلات و دانههای روغنی، بهعنوان مهمترین کالاهای اساسی بخش کشاورزی، از طریق واردات تأمین میشود. در پژوهش حاضر، با استفاده از الگوی کاربردی اسمارت، تجارت غلات و دانههای روغنی ایران با پنج کشور عضو اتحادیه اقتصادی اوراسیا در دوره زمانی 1402-1395 و همچنین، پیامدهای ایجاد تجارت و انحراف تجارت غلات و دانههای روغنی ناشی از موافقتنامه موقت ایران و اتحادیه اقتصادی اوراسیا بررسی و تحلیل شد. نتایج بررسی نشان داد که تجارت غلات و دانههای روغنی بین ایران و پنج کشور اتحادیه طی چهار سال پس از اجرای موافقتنامه، در مقایسه با میانگین سه سال قبل از اجرای آن، بهطور نسبی بهبود یافته است. بر پایة نتایج کاربرد الگوی اسمارت، واردات غلات و دانههای روغنی، روغن خام و کنجاله از این اتحادیه، بهدلیل کاهش تعرفه، افزایش 13/6 درصدی داشته، که بخشی از آن ناشی از ایجاد تجارت و بخش دیگر ناشی از انحراف تجارت بوده است. بنابراین، استفاده از سازوکار موافقتنامههای بینالمللی در دیپلماسی اقتصادی کشور میتواند در شرایط تحریم، در تأمین کالای اساسی مورد نیاز و بهبود امنیت غذایی کشور مؤثر واقع شود. از اینرو، پیشنهاد میشود که بهمنظور تأمین پایدار کالاهای اساسی، تدوین راهبردهای میانمدت برای بهرهگیری از موافقتنامههای بینالمللی در دستور کار دولت قرار گیرد.