تخمین دز پروستات و اندام های مجاور آن در حین براکی تراپی پروستات و بررسی پراکندگی بر میزان دز با استفاده از کد MCNP4C
نویسندگان
1 دانشگاه امیرکبیر
2 دانشگاه امیرکبیر
doi
10.22052/3.4.1چکیده
با توجه به افزایش روزافزون کاربرد براکیتراپی در درمان تومورهای سرطانی، مخصوصاً سرطان پروستات، دزیمتری اندامهای اطراف آن امری ضروریست. دز دریافتی پروستات بسیار بالاست و اندامهای سالم اطراف آن نیز در معرض دز تابشی بالا هستند. در این مقاله علاوه بر محاسبه دز پروستات و اندامهای اطراف آن با استفاده از کد مونت کارلو (MCNP4C)، تأثیر پراکندگی از پاها بر دز اندامهای مربوطه در حین براکیتراپی ارزیابی شد. بدین منظور ابتدا انرژی رسیده به اندامها برای چشمه ید-125 بدست آمد. سپس دز رسیده در هر تبدیل در هر یک از این اندامها با معلوم بودن حجم و جرمشان محاسبه شد و در نهایت با استفاده از فعالیت چشمه، میزان دز کل رسیده بدست آمد. دز اطراف پروستات به عنوان چشمه تابش، بسیار بالا و بیش از 100 گری بدست آمد. مثانه، بیضهها و کولن سیگموئید به دلیل نزدیکی به پروستات دز بالاتری نسبت به سایر اندامها دریافت کردند که به ترتیب مقادیر 45/9، 83/4 و 88/2 گری است. اختلاف دز در دو حالت با احتساب و بدون احتساب پراکندگی از پاها برای بیضهها و کولن سیگموئید به دلیل نزدیکی بیش از حد به پروستات بیشتر و به ترتیب حدود 5/14% و 3/6% بود و برای سایر اندامها در محدوده لگن قابلتوجه نبود.