تخمین دز پروستات و اندام های مجاور آن در حین براکی تراپی پروستات و بررسی پراکندگی بر میزان دز با استفاده از کد MCNP4C

نویسندگان

1 دانشگاه امیرکبیر

2 دانشگاه امیرکبیر

doi
10.22052/3.4.1
چکیده

با توجه به افزایش روزافزون کاربرد براکی­تراپی در درمان تومورهای سرطانی، مخصوصاً سرطان پروستات، دزیمتری اندام­های اطراف آن امری ضروریست. دز دریافتی پروستات بسیار بالاست و اندام‌های سالم اطراف آن نیز در معرض دز تابشی بالا هستند. در این مقاله علاوه بر محاسبه دز پروستات و اندام­های اطراف آن با استفاده از کد مونت کارلو (MCNP4C)، تأثیر پراکندگی از پاها بر دز اندام­های مربوطه در حین براکی­تراپی ارزیابی شد. بدین منظور ابتدا انرژی رسیده به اندام‌ها برای چشمه ید-125 بدست آمد. سپس دز رسیده در هر تبدیل در هر یک از این اندام‌ها با معلوم بودن حجم و جرمشان محاسبه شد و در نهایت با استفاده از فعالیت چشمه، میزان دز کل رسیده بدست آمد. دز اطراف پروستات به عنوان چشمه تابش، بسیار بالا و بیش از 100 گری بدست آمد. مثانه، بیضه­ها و کولن سیگموئید به دلیل نزدیکی به پروستات دز بالاتری نسبت به سایر اندام­ها دریافت کردند که به ترتیب مقادیر 45/9، 83/4 و 88/2 گری است. اختلاف دز در دو حالت با احتساب و بدون احتساب پراکندگی از پاها برای بیضه­ها و کولن سیگموئید به دلیل نزدیکی بیش از حد به پروستات بیشتر و به ترتیب حدود 5/14% و 3/6% بود و برای سایر اندام‌ها در محدوده لگن قابل‌توجه نبود.