مطالعۀ تطبیقی جایگاه حقوق اقلیت‎ها در منشور حقوق شهروندی ایران و اعلامیۀ حقوق اقلیت‎های سازمان ملل متحد

نویسندگان

1 استادیار گروه حقوق دانشگاه شهید مدنی آذربایجان

2 دانش آموختۀ کارشناسی ارشد حقوق بین الملل دانشگاه علامه طباطبائی

doi
10.22059/jcl.2018.246493.633585
چکیده

حقوق اقلیت‎ها یکی از جلوه‎های بارز حقوق بشر بوده که همواره مورد توجه نظام‎های ملی و بین‎المللی قرار داشته است. حمایت از حقوق اقلیت‎ها هم به صورت تقنینی و در قالب اسناد حقوقی و هم غیرتقنینی صورت می‎گیرد. مقایسۀ تطبیقی مفاد اعلامیۀ حقوق اقلیت‎ها (1992م) و منشور حقوق شهروندی (1395ش) به‌عنوان اسناد حقوقی غیرالزام‌آور می‎تواند دورنمای حقوق اقلیت‎ها را در دو نظام حقوقی ترسیم کند. این مقایسه نشان می‎دهد که منشور عمدتاً با تصدیق مفاد اعلامیه، به‌ویژه اصول عدم تبعیض، مشارکت و تنوع فرهنگی، در راستای استانداردهای بین‌المللی مندرج در اعلامیه تدوین شده است. البته منشور در مواردی همچون عدم شناسایی برخی تعهدات ایجابی برای دولت در حمایت از بقای اقلیت‎ها و عدم شناسایی ممنوعیت و مجازات برای فعالان حقوق اقلیت‎ها یک گام از اعلامیه عقب است؛ هرچند در مواردی نیز مثل شناسایی ممنوعیت نفرت‎پراکنی از اعلامیه پیشی گرفته است. میزان انطباق قابل توجه مفاد منشور با مفاد اعلامیه نشان می‎دهد منشور به‌طور ضمنی از اعلامیه متأثر بوده است.