فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زاینده­رود بزرگترین و پرآب‌ترین رودخانه فلات مرکزی ایران، به واسطه تدوام خشکسالی و افزایش مصرف در بخش­های مختلف شرب، کشاورزی و صنعت، از بحران مدیریت آب رنج می­برد. با در نظر گرفتن اهداف چندگانه اقتصادی و اجتماعی تا رسیدن به یک سازگاری مدیریتی، بازتخصیص بهینه منابع آب زاینده‌رود منطبق با ظرفیت منابع موجود اجتناب‌ناپذیر است. در این مقاله، برنامه اصلاح تخصیص آب زاینده‌رود به شبکه ­های هفت­گانه آبیاری ارائه شده ‌است. الگوی بهینه تخصیص آب زاینده­رود بین شبکه­ های آبیاری بر اساس اهداف اقتصادی و اجتماعی (اشتغال) ارائه می­شود. برای افزایش بهره­وری بخش کشاورزی، تمهیداتی به­صورت سطوح مداخله شامل اصلاح توزیع آب بین شبکه­ ها در وضعیت موجود کشت، تغییر الگوی کشت، افزایش راندمان آبیاری، و صادرات محصولات کشاورزی ارائه شده و در برنامه­های تخصیص اعمال گردیده است. نیز، نتایج اعمال سطوح مختلف مداخله با یکدیگر و با وضعیت تخصیص فعلی مقایسه شده است. به‌طور کلی، نتایج به‌دست‌آمده نشان می‌دهد که در توزیع آب بین شبکه‌های مختلف، اهداف اقتصادی و اشتغال سازگاری دارند و الگوی تخصیص کنونی بین شبکه‌های آبیاری بهینه نیست. مطابق نتایج به‌دست آمده، از تلفیق سطوح مختلف مداخله باهم، در شرایط ایده‌آل (تلفیق تمام سطوح با هم) ارزش هر مترمکعب آب سطحی در بخش کشاورزی تا 30 برابر افزایش می یابد که از این میان، صادرات محصولات به خارج از کشور واصلاح الگوی کشت به ترتیب 9 و 3/7 برابر ارزش آب کشاورزی را افزایش می دهند.