ارتباط حساسیت اخلاقی با کیفیت زندگی کاری در پرستاران بیمارستانهای شهر تبریز در سال 1393
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی عمومی دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران.
2 دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی عمومی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
doi
چکیده
مقدمه: کیفیت زندگی کاری، مفهومی مهم در چگونگی ایفای نقش مراقبتی پرستاران به شمار میرود. حساسیت اخلاقی نیز به عنوان یکی از عوامل تأثیرگذار بر تصمیمگیریهای شغلی پرستاران محسوب میگردد. هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط حساسیت اخلاقی با کیفیت زندگی کاری در پرستاران بیمارستانهای شهر تبریز بود. مواد و روشها: پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی بود که به روش همبستگی انجام شد. جامعه آماری مورد مطالعه در این پژوهش شامل کلیه پرستاران زن شاغل در بیمارستانهای شهر تبریز در سال 1393 بودند و با روش نمونهگیری تصادفی طبقهای تعداد 186 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. جهت جمعآوری اطلاعات از دو پرسشنامه حساسیت اخلاقی کیم و کیفیت زندگی کاری بروکس و آندرسون استفاده شد. دادهها با استفاده از روشهای آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: براساس یافتهها، همبستگی مثبت میان حساسیت اخلاقی با کیفیت زندگی کاری - خانگی (342r= ,p=001/0p=)، کیفیت زمینه کاری (364r= ,p=001/0p=) و کیفیت دنیای کاری (378r= ,p=001/0p=) به دست آمد، اما میان کیفیت برنامه کاری با حساسیت اخلاقی ارتباطی یافت نشد (190,r= 196/0p=). نتیجهگیری: با توجه به ارتباط حساسیت اخلاقی با کیفیت زندگی کاری در پرستاران، به نظر میرسد، میتوان با ارتقای سطح آگاهی اخلاقی پرستاران از طریق آموزش و تشویق رفتارهای اخلافی، شاهد افزایش کیفیت زندگی کاری در آنان بود.