اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افسردگی حین بارداری زنان
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مشاوره مدرسه، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد مشاوره مدرسه، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکترای مشاوره دانشگاه بینالمللی امام رضا، مشهد، ایران
4 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
چکیده
مقدمه: افسردگی حین بارداری در مراقبت از نوزاد، ارتباط مادر و فرزند، مراقبت از سایر فرزندان و ارتباط با همسر تأثیر دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افسردگی حین بارداری انجام شد. مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر نیمهتجربی و به صورت پیشآزمون، پسآزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان باردار مراجعه کننده به مرکز بهداشتی- درمانی ولیعصر شهرستان دلفان در 6 ماهه اول سال 93 و نمونه این پژوهش،30 نفر بودند که نمره آنان در آزمون افسردگی بک بالاتر از میانگین (40) بوده و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفری قرار گرفتند. مداخلات درمانی (رویکرد پذیرش و تعهد) روی گروه آزمایش طی 8 جلسه و هر هفته یک بار انجام پذیرفت. گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکردند. جهت آزمودن فرضیهها از آزمون کوواریانس در سطح یک درصد استفاده گردید. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد متغیر مستقل بر کاهش افسردگی زنان باردار تأثیر داشته است و میزان این تأثیر60% بود. به عبارت دیگر، درمان پذیرش و تعهد منجر به کاهش افسردگی زنان باردار شده است (50/59, F= 05/0> .(p نتیجه گیری: باتوجه به نتایج مطالعه حاضر توصیه میشود درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد توسط متخصصان برای درمان افسردگی حین بارداری استفاده شود.