تبیین مفاهیم و رویکردهای ساختار فضایی در مناطق شهری چندمرکزی: ارائه چارچوبی مفهومی
نویسندگان
1 استاد جغرافیا و برنامهریزی شهری، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22124/upk.2021.16155.1433چکیده
بیان مسئله: گرایشات اولیه تمرکززدایی و تغییرات در تکنولوژی اطلاعات، حملونقل و ارتباطات منجر به تغییر ساختاری عمدهای در شهرها شد که ظهور مناطق شهری چندمرکزی را در پی داشته است. با این حال در سالهای اخیر توسعه شهری چندمرکزی به بحثی مهم بین محققان شهری، جغرافیدانان، برنامهریزان، اقتصاددانان و سیاستگذاری شهری تبدیل شده است و هر کدام از دیدگاه خود به آن پرداخته و تعاریفی ارائه کردند.هدف: این پژوهش با این هدف به بررسی رویکردهای نظری مناطق شهری چندمرکزی و تبیین آن از منظر مفاهیم مرتبط و رویکردهای آن پرداخته تا یک مدل مفهومی برای درک ساختار فضایی تبیین کند.روش:روش تحقیق بهکار گرفته شده تحلیل محتوی کیفی بود؛ بهطوریکه با مفروض گرفتن تعریفهای مشخص به مطالعه متون تعیین شده پرداخت شد. این مفاهیم و تعاریف عملیاتی بر اساس مباحث نظری استخراج شد که گام نخست یعنی برنامهریزی را شامل میشد. منابع تحقیق براساس معتبرترین پایگاه علمی جهانی مورد بررسی قرار گرفت. در گام دوم بازیابی منابع بر اساس کلید واژگان، عنوان و چکیده انجام شد و نهایتاً در مرحله سوم تحلیل و چارچوب مفهومی تدوین شد.یافتهها: یافتههای تحلیل نشان داد مفهوم چندمرکزی بر مبنای بعد مقیاس جغرافیایی درون و برون شهری و ماهیت تحلیل و تجویزی قابل تبیین است. همچنین بررسیها نشان داد که منطقه شهری چندمرکزی عملکردی نسبت به چندمرکزی ریختشناسی کمتر درک شده است. رویکرد ریختشناسی بر پایه میزان جمعیت، فعالیت یا اشتغال است و رویکرد عملکردی بر شبکههای زیرساختی، جریانها و تعاملات بین گرههای شهری بهعنوان روابط بینشهری، فاصله، رفتوآمدهای روزانه و شبکه فعالیتها تاکید دارد. توزیع جریانها در این رویکرد میتواند یک طرفه یا دوطرفه باشد. همچنین سیستمهای شهری دارای یکپارچگی فضایی ساختار عملکردی ممکن است، نامتعادل باشد و از سویی دیگر سیستمهای شهری متعادل به لحاظ عملکردی ممکن است دارای یکپارچگی فضایی ضعیف یا قوی باشند.نتیجه گیری: در نهایت اینکه برای مناطق شهری چندمرکزی چهار بعد پژوهشهای تحلیلی – توصیفی برای نشان دادن، اندازهگیری و مشخص کردن وضعیت موجود یک ساختار فضایی، بعد مفهومی است برای تشخیص پیکربندی فضایی چنین ساختاری، بعد حوزه فضایی برای تحقق بعد مفهومی تحلیلی یا تجویزی و بعد عملکردی و ریختشناسی قابل تشخیص است.