بررسی اثرات توانمندسازی زنان روستایی بر زیست‌پذیری خانوارهای روستایی در مناطق کوهستانی زاگرس مطالعه موردی شهرستان کوهرنگ

نویسندگان

1 استادیار پژوهشی، بخش تحقیقات اقتصادی اجتماعی، مرکز تحقیقات آموزشی کشاورزی منابع طبیعی لرستان، سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی

2 مربی آموزشی، بخش تحقیقات اقتصادی، اجتماعی و ترویج کشاورزی، مرکز آموزش عالی امام خمینی (ره)، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی،

doi
10.22034/gp.2025.67112.3398
چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی اثرات توانمندسازی زنان روستایی بر زیست‌پذیری خانوارهای روستایی است. این پژوهش از نظر هدف به عنوان یک پژوهش کاربردی است که از نظر شیوه اجرا به صورت توصیفی- تحلیلی انجام گردیده است. جامعه آماری تحقیق را روستاهای شهرستان کوهرنگ تشکیل داده است که بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال 1395 برابر با 41535 نفر بوده است که با استفاده از فرمول کوکران تعداد 381 نفر به عنوان نمونه انتخاب شد. به منظور تجزیه و تحلیل یافته‌های تحقیق از آزمون تی‌تک نمونه‌ای، تحلیل رگرسیون چند متغیره و تحلیل مسیر استفاده شده است. نتایج آزمون تی تک نمونه‌ای نشان داد که وضعیت توانمندسازی زنان با میانگین 082/3 مطلوب و وضعیت زیست‌پذیری خانوارهای روستایی نیز با میانگین 074/3 مطلوب ارزیابی شده است. نتایج تحلیل رگرسیون چندمتغیره نشان داد که شاخص اجتماعی با مقدار ضریب بتای 364/0، شاخص اقتصادی با مقدار ضریب بتای 309/0، شاخص مهارت و توسعه منابع انسانی با مقدار ضریب بتای 247/0، شاخص نهادگرایی و تشکل سازی با مقدار ضریب بتای 207/0 و شاخص آموزش و آگاهی بخشی با ضریب بتای 147/0به ترتیب بر زیست‌پذیری خانوارهای روستایی تاثیر گذار هستند. همچنین نتایج تحلیل مسیر نشان داد که متغیر اجتماعی با مقدار اثر کلی 581/0 بیشترین تاثیر را بر زیست‌پذیری خانوارهای روستایی داشته است و متغیر آموزش و آگاهی بخشی با مقدار اثر کلی 147/0 کم‌ترین تاثیر را داشته است. همچنین متغیر اقتصادی با مقدار اثرکلی 498/0، متغیر مهارت و توسعه منابع انسانی با مقدار اثر کلی 412/0 و متغیر نهادگرایی و تشکل‌سازی با مقدار اثر کلی 318/0 به ترتیب در رتبه‌های دوم تا چهارم اثرگذارترین متغیرها بر زیست‌پذیری خانوارهای روستایی هستند.

کلیدواژه‌ها