تبیین نقش اکولوژی سیاسی شهری در توزیع زیرساختهای درمانی، مطالعه موردی تبریز
نویسندگان
1 استاد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، گروه برنامه ریزی شهری و منطقه ای، دانشکده برنامه ریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه برنامهریزی شهری و منطقه ای، پردیس بین المللی ارس، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
3 دانشیار، گروه برنامهریزی شهری و منطقه ای، دانشکده برنامهریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22034/gp.2025.66565.3383چکیده
این پژوهش نقش اکولوژی سیاسی شهری را در توزیع ناعادلانه زیرساختهای درمانی کلانشهر تبریز بررسی می کند. با استفاده از چارچوب نظری اکولوژی سیاسی شهری، تأثیر روابط قدرت، نابرابریهای اجتماعی-اقتصادی و فرآیندهای سیاسی-اکولوژیکی بر دسترسی به خدمات درمانی تحلیل شده است. داده های تحقیق از طرح تفصیلی شهر، سرشماری ۱۳۹۵ و آمار مناطق شهرداری استخراج شدند و با روش کمی و مدل رگرسیون خطی چندگانه بررسی گردیدند. متغیرهای مستقل شامل شاخصهایی مانند حاشیه نشینی، فقر، ناهنجاری های اجتماعی، بیکاری، قیمت مسکن و تراکم جمعیت، و متغیر وابسته، سرانه کاربری درمانی بود.یافته ها نشان داد توزیع خدمات درمانی در تبریز نابرابر است و ۷۲% از تغییرات آن توسط عوامل اکولوژی سیاسی توضیح داده می شود. مناطق مرکزی و شمالی شهر چهار برابر بیشتر از مناطق جنوبی و حاشیه ای به مراکز درمانی دسترسی دارند. فقر (β=-۰.۳۰)، حاشیهنشینی (β=-۰.۲۱) و ضعف امنیت زیرساختی (β=-۰.۲۴) تأثیر منفی معناداری بر سرانه درمانی دارند، در حالی قیمت بالای مسکن (β=۰.۰۵) با دسترسی بهتر همبستگی مثبت نشان می دهد. تحلیل فضایی نیز الگوی خوشهای توزیع نامتوازن خدمات را تأیید میکند. این نابرابری ها ریشه در سیاستهای نئولیبرالی، تمرکزگرایی و محرومیت ساختاری محلات کم برخوردار دارد. پژوهش بر ضرورت بازنگری در مکان یابی مراکز درمانی با اولویت دهی به مناطق حاشیه ای، تدوین برنامه های مبتنی بر عدالت فضایی و مقابله با نابرابری های نهادینه شده تأکید می کند. نتایج لزوم تلفیق ملاحظات سیاسی-اکولوژیکی در برنامه ریزی شهری برای تضمین دسترسی عادلانه به خدمات بهداشتی را آشکار می سازد.