سنجش ارزشهای ایرانی اسلامی و انسانی در ادوار دگردیسی شهر از بافت سنتی به مدرن و شیوه حفظ آن در شهرهای آینده
نویسندگان
1 دانشجو کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری ، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 استادیار گروه معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری پایدار و طراحی منظر، دانشگاه پلی تکنیک میلان، میلان، ایتالیا
doi
10.22124/upk.2020.14463.1291چکیده
بیان مسأله: شهرها در حال تحول هستند. تغییرات در شهرها متناسب زمان و تکنولوژی میتواند نقش ارزش های انسانی را در آن تقویت یا تضعیف نمایند، لذا شناختن دگردیسی و ارزش های اسلامی و انسانی در آن، اهمیت مییابد. تا کنون تلاشهایی برای گونهشناسی سیر تحولات انجام شده که در این مطالعات توجهی به سنجش هویت اسلامی و ارزش های انسانی در این ادوار نشده است. هدف: پژوهش پیشرو میزان تحقق ارزش های انسانی و اصول شهر اسلامی را در سیر دگردیسی شهرها از بافت سنتی به مدرن را بررسی میکند. هدف این است تا سیر نامبرده شده را در ایران و غرب مقایسه نماید و با بررسی اصول و شاخص های شهر اسلامی و ارزش های انسانی نهفته در آن، اهمیت هریک از شاخصها را در این سیر دنبال نماید. در نهایت نیز برای حفظ آن در شهرهای آینده، راهکارهای کلی ذکر نماید. روش:ضمن استفاده از روش استدلالی، پس از بررسی ویژگی ادوار دگردیسی شهرها و شاخص های ارزش انسانی در تعاریف شهری، با استفاده از روش دلفی در دو راند، نظر صاحبنظران (10 نفر متخصص (با توجه به نظریه هوگراث، کلایتون و بسیاری از دیگر نظریهپردازان که به تعداد 5 تا 12 متخصص اشاره میکنند)) در ارتباط با میزان تحقق هر یک از اصول ارزشهای انسانی و شهر اسلامی در ادوار دگردیسی، مورد سنجش قرار گرفته است. یافتهها و نتیجه : یافتهها و تحلیل موارد مستخرج از تکنیک دلفی نشان میدهد که مفاهیمی نظیر طبیعتمحوری، خدامحوری، جامعهمحوری (اجتماع پذیری) و همچنین اقتصاد، در سیر دگردیسی بیانشده حبیبی و در شهرهای متاخر فراموش شده و تنها برخی مفاهیم مانند جامعهمحوری (ارتباطات جهانی) پررنگ تر شده است. لذا در بخش انتهایی مقاله با توجه به فرصتها و تهدیدها در سیر دگردیسی، به ارائه راهکارهایی کلی جهت ارتقا ارزش های انسانی و حفظ هویت ایرانی اسلامی، در شهرهای آتی پرداخته شده است.