رابطه توانمندی ایگو و الگوهای ارتباطی با رفتار خوردن در زنان چاق مبتلا به دیابت: نقش میانجی بهزیستی معنوی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه روانشناسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران
3 گروه روانشناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف: چاقی و دیابت از چالشهای جهانی سلامت هستند که علاوه بر سلامت جسمانی، بر جنبههای روانی و اجتماعی افراد تأثیر میگذارند. شناسایی عوامل روانشناختی و ارتباطی مرتبط با رفتار خوردن میتواند به بهبود مدیریت این بیماری کمک کند. این پژوهش با هدف مدلیابی رابطه توانمندی ایگو و الگوهای ارتباطی با رفتار خوردن و بررسی نقش میانجی بهزیستی معنوی در زنان چاق مبتلا به دیابت انجام شد.روش بررسی: مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری شامل زنان چاق مبتلا به دیابت مراجعهکننده به مراکز درمانی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در سال 1403 بود. از این جامعه، 350 نفر به روش نمونهگیری داوطلبانه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای توانمندی ایگو (مارکستروم و همکاران، 1997)، الگوهای ارتباطی (فیتزپاتریک و ریچی،1990)، رفتار خوردن (داچ، 1986) و بهزیستی معنوی (پالوتزین و الیسون، 1982) بود. دادهها با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری و نرمافزار AMOS-26 تحلیل شد.یافتهها: نتایج نشان داد که توانمندی ایگو و الگوهای ارتباطی با رفتار خوردن رابطه معناداری دارند (05/0>P). همچنین، بهزیستی معنوی بهعنوان میانجیگر، این رابطه را تقویت کردند (05/0>P). مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار بود.نتیجهگیری: این یافتهها بر اهمیت مداخلات روانشناختی و معنوی برای بهبود رفتار خوردن تأکیددارند. تقویت توانمندی ایگو همراه با ارتقای بهزیستی معنوی، میتواند در طراحی برنامههای مشاورهای و درمانی برای زنان چاق مبتلا به دیابت مؤثر باشد و به بهبود سلامت روان و سبک زندگی سالمتر کمک کند. این نتایج راهنمایی برای متخصصان سلامت و سیاستگذاران در توسعه برنامههای حمایتی ارائه میدهد.