بازتعریف ضوابط شهرسازی استقرار بنا با رویکرد حفاظت از بافت های تاریخی شهرها (نمونه موردی شهر لاهیجان)
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22124/upk.2019.14132.1271چکیده
بر خلاف ضابطه فعلی نحوه استقرار ساختمانی مورد استفاده در شهرهای حاشیه جنوبی دریای خزر که به صورت درصدی از عمق زمین (معمولاً 60 درصد) به صورت برساز یا عقبساز تعریف میشود و در اصل بر الگوهای گونهشناختی-ریختشناختی رایج در شهرسازی غربی مبتنی است، پژوهش حاضر به دنبال آن است که بهکارگیری الگوهای متناظر بومی را به عنوان مبنای تدوین ضوابط جدید پیشنهاد نماید؛ چرا که بررسی عملکرد ضابطه فعلی حاکی از ناکارآمدی آن در ایجاد پیوستگی بین ساخت و سازهای جدید و قدیم در بافتهای تاریخی مورد نظر میباشد. در پژوهش حاضر بر مبنای مرور تجربیات جهانی مرتبط تلاش میشود تا نخست ویژگیهای یک رویکرد اصولی نسبت به موضوع شناسایی گردد که در این زمینه رویکرد تدوین ضوابط بر اساس مطالعات گونه-ریخت شناسی مورد نظر قرار میگیرد. به دنبال آن جهت رسیدن به نتایج دقیق و کاربردی در این زمینه لاهیجان، یکی از شهرهای کهن حاشیه جنوبی دریای خزر، به عنوان نمونه موردی بررسی میشود و بر اساس بررسی عکس های هوایی موجود، برای این شهر جدول اولویت بندی الگوهای بومی نحوه استقرار ساختمانی در پلاکهای شهری تدوین میگردد. این جدول شامل معرفی و اولویتبندی 20 الگوی بومی استقرار ساختمانی است که در دو دسته کلی الگوهای دور-ساز و وسط-ساز (یا کوشکی) طبقهبندی میشوند. پژوهش حاضر را میتوان یک گام اولیه مهم و ضروری در تدوین ضوابط مبتنی بر بوم و به دنبال آن حفاظت از بافتهای تاریخی شهرهای حاشیه جنوبی دریای خزر محسوب نمود.