مفهومسازی فرایند تبدیل سکونتگاههای روستایی به شهر
نویسندگان
1 استاد، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استاد، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22124/upk.2019.11905.1151چکیده
یکی از مسایلی که نظام شهری بسیاری از کشورهای در حال توسعه ازجمله ایران با آن روبرو هستند، شکلگیری شهرهای نوپدیدی است که بهدلیل شناسایی نقاط روستایی بهعنوان شهر رخ داده است. مسئله تبدیل مراکز روستایی به شهر در استان گیلان نیز به دلیل احتمال نابودی اراضی کشاورزی و پراکندگی سکونتگاههای روستایی در سطح منطقه، مورد توجه زیادی قرار گرفته است. در این میان، تبیین اینکه چه عوامل و فرایندهایی در تبدیل سکونتگاههای روستایی به شهر موثر بودهاند را میتوان بهعنوان بنیانیترین سوال درخور توجه در رابطه با این موضوع دانست؛ با این حال تنوع دیدگاههای موجود در این خصوص منجر به این شده تا نتوان پاسخ مناسبی برای این پرسش پیدا نمود. بدین لحاظ این پژوهش از رویکرد کیفی بهره میگیرد و بر کاربست نظریه زمینهای برای این امر متمرکز میشود تا با اجتناب از ارایه دیدگاههای سلیقهای، ماهیت این موضوع را از زبان صاحب نظران امر تبیین کند. برای این منظور، 15 نفر از صاحب نظران با روش نمونه گیری گلوله برفی انتخاب شده و مورد مصاحبه عمیق قرار گرفتند. یافتههای پژوهش نشان میدهد تبدیل سکونتگاههای روستایی به شهر در استان گیلان از طریق 5 مولفه کلیدی رخ داده است که همگی به نوعی دارای ماهیت سیاسی هستند. این 5 مولفه عبارتند از، مداخله توسط قدرت سیاسی برای تبدیل روستاها به شهر، بازتعریف نحوه مدیریت فضا، نگرش مردم نسبت به شهر و روستا، نادیده گرفتن ظرفیتهای کلیدی سکونتگاهها و وابستگی اقتصادی سکونتگاهها به منابع دولتی. در این میان نقش مسئولین و خصوصا نمایندگان مجلس از طریق مداخله توسط قدرت سیاسی برای تبدیل روستاها به شهر و بازتعریف نحوه مدیریت فضا به دلیل ایجاد شهرستانها و بخشهای جدید در استان، به عنوان موثرترین مولفهها در شکلگیری شهرهای نوپدید پس از سال 1370 عمل نموده است.