استقلال سازمانهای غیردولتی در نظام حقوقی ایران، فرانسه و سوئیس

نویسندگان

1 فارغ التحصیل دوره دکتری حقوق عمومی و مدرس دانشگاه

2 استادیار گروه حقوق دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجفآباد

doi
10.22059/jcl.2014.52948
چکیده

شکل‌گیری سازمان‌های غیر‌دولتی در راستای تحقق بخشیدن به حقوق شهروندی و حمایت از مطالبات قانونی آن‌ها و نیز نیازهای جوامع بشری است. تحقق این هدف دارای الزاماتی است که از جمله مهم‌ترین آن‌ها حفظ استقلال این مؤسسات می‌باشد. شیوۀ تأسیس، نظارت و انحلال این سازمان‌ها و میزان دخالت و ورود دولت در هرکدام از این مراحل، می‌تواند بیانگر میزان استقلال این نهادهای مدنی باشد. در خصوص انتظام امور سازمان‌های غیردولتی، سه الگوی پیشگیرانه از نوع اجازۀ قبلی، پیشگیرانه از قسم اعلام قبلی، و نظام تعقیبی قابل تصور است که کشورهای ایران، فرانسه و سوئیس هرکدام به ترتیب یکی از آن‌ها را برگزیده‌اند. رویکرد تطبیقی بحث در پی آن است که استقلال سازمان‌های مردم‌نهاد در کدام‌یک از سه نظام یادشده بیشتر تأمین می‌شود.