بررسی نقش الگوی حکمروایی خوب شهری در تحقق شهر تابآور (مطالعه موردی: شهر اهواز)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه شهیدچمران اهواز ، اهواز، ایران
3 دانش آموخته کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس،تهران، ایران
doi
10.22124/upk.2019.12195.1162چکیده
مسائلی همچون رشد روزافزون جمعیت شهری، شهری شدن جوامع، جهانیشدن و ضرورت پاسخگویی و شهروندمداری، مدیران و تصمیم گیران را به سوی بهرهگیری از روشهای مطلوب در زمینه مدیریت شهری سوق داده است؛ یکی از روشهای مطرح در این زمینه حکمروایی مطلوب شهری است. رویکرد حکمروایی خوب شهری از طرف سازمانهای بینالمللی جهت کاهش فقر و افزایش کیفیت زندگی بویژه در شهرهای درحالتوسعه ارائه شده است. همچنین بهرهگیری از رویکرد حکمروایی خوب شهری، شهرهای پایدار، امن، زیست پذیر و تاب آور به ارمغان میآورد. هدف این پژوهش ارزیابی نقش حکمروایی خوب شهری بر تابآوری شهری در اهواز میباشد. پژوهش حاضر از نوع هدف کاربردی و ازنظر گردآوری دادهها جز پژوهشهای توصیفی- تحلیلی است. در این پژوهش از 36 سؤال برای متغیر حکمروایی خوب شهری (مشارکت، عدالت محوری، توافق و اجماع محوری، کارایی و اثربخشی، قانونمندی، شفافیت، مسئولیتپذیری و پاسخگویی) و تابآوری شهری (اقتصادی، اجتماعی، نهادی – مدیریتی و زیرساختی –کالبدی) استفادهشده است. جامعه آماری شامل اساتید دانشگاهی ، مدیران و کارشناسان آشنا به موضوع پژوهش در شهر اهواز میباشند که با استفاده از نمونهگیری هدفمند40 نفر بهعنوان نمونه انتخاب گردید. یافتههای پژوهش نشان میدهند در شهر اهواز شاخصهای مشارکت، عدالت محوری، توافق و اجماع محوری، کارایی و اثربخشی، قانونمندی، شفافیت، مسئولیتپذیری و پاسخگویی که انعکاسدهنده حکمروایی خوب شهری میباشند بر ابعاد تابآوری شهری تأثیر بالایی (ضریب تأثیر 69/0) دارند. بنابراین بهبود شاخصهای حکمروایی خوب شهری در شهر اهواز منجر به افزایش تابآوری شهر و شهروندان میگردد.