تحلیل رضایتمندی ساکنان از محله بر مبنای مولفه های امنیت و حس تعلق خاطر (نمونه موردی: شهر شیراز)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد برنامهریزی شهری، دانشکده هنرومعماری، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
2 استادیار بخش شهرسازی، دانشکده هنرومعماری، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
3 استاد گروه شهرسازی، دانشکده هنرومعماری، دانشگاه شیراز، ایران
doi
10.22124/upk.2019.11819.1146چکیده
سطح رضایتمندی ساکنان از محله، از دو دسته عوامل عینی و ذهنی تاثیر میپذیرد. با وجود این که بخش عمده تحقیقات در این حوزه بر عوامل عینی متمرکز شدهاند در این پژوهش، به بررسی نقش عوامل ادراکی در تعیین سطح رضایتمندی از محله پرداخته شده است. هدف اصلی این مقاله شناسایی و بررسی عوامل اجتماعی تاثیرگذار بر میزان مطلوبیت محله با تکیه بر ادراک فردی ساکنان میباشد. محدوده این پژوهش محلات مسکونی شهر شیراز و جامعه آماری آنان کل خانوارهای ساکن در محدوده شهر هستند که از میان آنها 367 خانوار به عنوان نمونه جهت توزیع پرسشنامه انتخاب گردیدند. بر مبنای ادبیات پژوهش، امنیت اجتماعی و حس تعلق خاطر نسبت به محله، دو بارزه اجتماعی محله مسکونی میباشند که دارای بیشترین تاثیر بر میزان رضایتمندی ساکنان هستند. امنیت اجتماعی در قالب شاخصهای امنیت ادراک شده، تجربه وقوع جرم وکنترل اجتماعی، و حس تعلق خاطر در قالب دو شاخص خاطرات مشترک و همبستگی میان ساکنان و وجود همسایگان قابل اعتماد مورد سنجش قرار گرفتهاند. نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون رتبهای نشان میدهد که امنیت ادراک شده و کنترل اجتماعی، دو عامل تاثیرگذار بر مطلوبیت ادراکی محله هستند. در میان عوامل فردی نیز، بالا رفتن مدت زمان سکونت در یک محله باعث بالا رفتن سطح مطلوبیت ادراکی میگردد.
