اساسیسازی ماهوی حق بر محیط زیست در حقوق ایران و فرانسه
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق عمومی و بینالملل دانشکدۀ حقوق دانشگاه قم
doi
10.22059/jcl.2014.52955چکیده
امروزه حق بر محیط زیست در حقوق عمومی داخلی در قالب قوانین اساسی، آرای دادگاهها و رویههای اداری شناسایی و تضمین شده است. این شناسایی مرهون تحول هنجارین این حق در حقوق عمومی داخلی است. با ورود این حق به سطح هنجارهای اساسی، صحبت از بازتاب و تأثیر واقعی شناسایی این حق در نظام حقوق عمومی معاصر و گذار از اساسیسازی شکلی به اساسیسازی ماهوی است. نگارندۀ این مقاله کوشیده است در پرتو تئوری تعادل و نظریۀ تفسیر نشان دهد که چگونه اساسیسازی شکلی این حق به اساسیسازی ماهوی آن در حقوق عمومی فرانسه انجامیده و ظرفیت این امر در حقوق عمومی ایران به چه نحو است. با بررسی مجموعه هنجارهای اساسی و رویههای قضایی، میتوان گفت که هماکنون دغدغۀ نظام حقوقی تلاش در راستای صورتبندی سازوکارهایی حقیقی برای تضمین مؤثر حق بر محیط زیست است.