آسیبهای آموزش و پژوهش علم حقوق در ایران و راهکارهای مقابله با آن
نویسندگان
1 استاد دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
2 دانشیار دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jcl.2014.52959چکیده
طی چند سال گذشته تغییراتی در نظام آموزش و پژوهش حقوق در ایران صورت گرفته که موجب آسیب جدی به این نظام و به تبع آن، تضعیف نظام حقوقی کشور شده است.البته برخی ایرادها به رشتۀ حقوق اختصاص ندارد و در رشتههای دیگر علوم انسانی نیز دیده میشود. بخشی از این آسیبها مرتبط با استادان (مانند شیوۀ جذب، ارتقا، اشتغال استادان به کارهای مختلف غیردانشگاهی و...) و بخشی مربوط به شیوۀ پذیرش دانشجو (جذب متمرکز و بدون ضابطۀ دانشجو و گاه بدون آزمون و در سطح گسترده در مقاطع تحصیلات تکمیلی) و برخی دیگر مربوط به شیوۀ آموزش (انباشت مطالب حفظی، بیگانگی دانشجویان با مسائل عملی حقوقی، نظام تورم نمره و...) و یا مربوط به پژوهش (کمبود پژوهش اصیل و بنیادین، رواج کپیبرداری و ترجمه از آثار دیگران و...) حقوق است و سرانجام بخشی به منابع درسی و رشتههای تحصیلی و شیوۀ مدیریت دانشگاهها و رعایت نکردن استقلال آنها مربوط میشود. در این مقاله تلاش شده است با تحقیق میدانی و نظرخواهی از استادان و صاحبنظران باتجربه و پیشکسوت، آسیبها و چالشهای موجود شناسایی و ریشهیابی شده، تا حد ممکن راهحلهای مقابله با آن ارائه شود.