ارزیابی شاخصهای زیستپذیری شهری براساس ادراک ساکنان (نمونه موردی: شهر اهواز)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استاد، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22124/upk.2018.8718.1003چکیده
زیستپذیری شهری یک گفتمان نیرومند در توسعة شهری و طراحی شهری را منعکس میکند که بهدنبال توجه به کیفیت زندگی در شهرها، موردتوجه قرارگرفته است. در معنای اصلی و کلی خود به مفهوم دستیابی به قابلیت زندگی بهتر است و درواقع همان دستیابی به کیفیت برنامهریزی شهری خوب یا مکان پایدار است. بررسی زیستپذیری بسیار بهتر از دیگران توسط اهالی آن سکونتگاه ادراک میگردد. هدف این پژوهش ارزیابی شاخصهای زیستپذیری شهری در شهر اهواز از دیدگاه ساکنان میباشد. این پژوهش ازنظر هدف کاربردی و ازنظر روش تحقیق توصیفی- پیمایشی میباشد. با توجه روش نمونهگیری خوشه چندمرحلهای 8 محله از 8 منطقه بهعنوان خوشه انتخاب گردید و برای برآورد حجم نمونه از فرمول کوکران استفاده شد، حجم نمونه 384 نفر برآورد شده و نسبت آن در هر محله مشخص گردید. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه میباشد. جهت بررسی زیستپذیری شهری از 9 شاخص (امنیت، آموزش، اوقات فراغت، مشارکت، تعلق مکانی، درآمد و اشتغال، امکانات و خدمات زیربنایی، حملونقل و آلودگی) با 43 گویه استفادهشده است. بهمنظور وزن دهی شاخصها از تکنیک آنتروپی شانون و برای رتبهبندی محلات ازنظر شاخصهای زیستپذیری شهری از تکنیک کوپراس بهره گرفته شد. در این پژوهش دو شاخص آلودگی و امنیت بهعنوان دو شاخص منفی در نظر گرفته شد. نتایج بیانگر این است که وضعیت شاخصهای زیستپذیری شهری در محلات نامناسب میباشد. نتایج تکنیکهای آنتروپی و کوپراس نشان میدهد که محله کیانپارس بهترین وضعیت و بعد آز آن محلات زیتون کارمندی، گلستان جنوبی، خروسی، پردیس 1، آخر آسفالت، شلنگآباد و در بدترین وضعیت زیستپذیری محله منبع آب قرارگرفته است.
