ارائه مدل ساختاری امنیت روانی بر اساس تعارض والد- فرزند و خود متمایزسازی با توجه به نقش میانجی استرس کرونا در دانشجویان
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
2 دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
زمینه و هدف: امنیت روانشناختی بهعنوان یکی از نیازهای بنیادین انسان از اهمیت ویژهای برخوردار است به صورتی که دومین طبقه از نیازهای بنیادین هرم مازلو را به خود اختصاص داده است به همین منظور پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش میانجی استرس کرونا در رابطهی تعارض والد-فرزند و خود متمایزسازی با استرس کرونا انجام شد. مواد و روشها: روش پژوهش بر اساس هدف کاربردی و از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر دانشجویان مقطع کارشناسی در سال 1401-1400 دانشگاه لرستان بود که تعداد 7500 دانشجو بود. بر اساس قاعده کلاین (2015) حجم نمونه برابر 240 نفر تعیین شد. روش نمونهگیری بهصورت غیر احتمالی و پرسشنامه آنلاین بود. ابزار شامل پرسشنامه امنیت روانشناختی مازلو، مقیاس استرس کرونا، مقیاس خود متمایزسازی، ارزیابی رابطه والد-فرزند استفاده شد. یافتهها: یافتههای بهدست آمده از فرضیات پژوهش نشان داد که خود متمایزسازی اثر علی و مستقیم منفی با امنیت روانشناختی51/0-= β، تعارض والد-فرزند اثر علی و مستقیم منفی با امنیت روانشناختی 15/0-= β، همچنین استرسکرونا بهعنوان نقش میانجی اثر علی و مستقیم منفی با امنیت روانشناختی 17/0-= β، خود متمایزسازی با استرس کرونا اثر علی و مستقیم 19/0= β و همچنین تعارض والد-فرزند با استرس کرونا اثر علی و مستقیم 21/0= β داشت؛ همچنین فرضیات اثر علی غیرمستقیم استرس کرونا تائید شد. نتیجه گیری: درنهایت نتیجه گیری می شود که در زمان شیوع ویروس کووید-19 مداخلاتی در جهت حفظ امنیت روانشناختی و بهبود روابط والد-فرزند و همچنین خود متمایزسازی انجام شود.