بررسی فرایند دلبستگی کودکان به محله با استفاده از شیوه عکاسی توسط ساکنین؛ مطالعه محله گلسار شهر رشت
نویسندگان
1 استادیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
doi
10.22124/upk.2018.9147.1031چکیده
وجود رابطه مثبت با محله تا حد زیادی به سلامت روانی و جسمانی ساکنین کمک می نماید. احیاء نقش محلههای شهری و ارتقاء جایگاه آنها در زندگی شهروندان در گرو شناختی عمیق از محتوی رابطه فرد با محله است. باتوجه به اهمیت محله در شکل دهی پایههای هویت مکان در کودکان و همچنین تربیت نسلهای آتی، مقاله حاضر به بررسی فرایند دلبستگی کودکان به محله میپردازد. مقاله حاضر از روشهای کیفی برای دستیابی به هدف خود بهره میبرد. برای این کار از شیوة عکاسی توسط ساکنین استفاده میگردد. به این ترتیب بعد از ارائه توضیحات لازم به کودکان از آنها خواسته شد عکسهایی از مکانها، ویژگیها، افراد و یا هرچیز مورد علاقه خود در محله تهیه نمایند. سپس در جلسات مصاحبه عمیق انفرادی از آنها خواسته شد راجع به هر عکس توضیحاتی ارائه دهند و زندگی خود و خانواده در محله را شرح دهند. نتایج نشان میدهد بازی، طبیعت، خدمات و تسهیلات و منظر محله ارکان اصلی در مدل دلبستگی کودکان به محله هستند. همچنین می توان گفت ابعاد اجتماعی و کالبدی در هر یک از زمینه های موضوعی-معنایی فوق به هم آمیخته بوده و قابل تفکیک نیستند. بنابراین، اقدامات شهرسازی در این محله باید به گونهای صورت پذیرد که بهصورت همزمان کودکان را هم با ابعاد کالبدی و هم با ابعاد اجتماعی درون محله درگیر نماید. حفظ و احیاء مفهوم محله در شهرهای کشور زمانی ممکن خواهد بود که کودکان در شهرهای مختلف این مفهوم را تجربه و زندگی کرده باشند.