اولویت بندی فضایی توسعه حمل و نقل جاده ای در استان های ایران با تأکید بر مدل تصمیم گیری WASPAS
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری اقتصاد، دانشکده علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استاد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22124/upk.2018.8895.1021چکیده
حمل و نقل یکی از مهمترین ارکان توسعه شهری است که برای جابهجایی مردم و کالاها ضروری بوده و دستیابی به بهرهوری سازنده در مناطق شهری فقط با تأمین نیازهای جابهجایی برآورده خواهد شد. حمل ونقل پایدار یکی از مهمترینعوامل تأثیرگذار در رسیدن به توسعه در منطقه است؛ زیرا با داشتن یک حمل ونقل پایدار میتوان عدالت را در ابعاد مختلف اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی ایجاد کرد که خود نمایانگر پیمودن راه درست در راستای دستیابی به توسعه منطقهای است. هدف از پژوهش حاضر سطحبندی توسعه یافتگی حمل و نقل جادهای در استانهای ایران می باشد که در این راستا از تکنیک تصمیمگیری WASPAS استفاده شده است که یکی از انواع مدلهای جدید گسسته و جبرانی برای حل مـسائل تـصمیمگیری چندشاخصه بوده و هدف آن انتخاب بهترین گزینه میباشد. باتوجه به مؤلفههای مورد بررسی و ماهیت کاربردی پژوهش، روش این پژوهش توصیفی-تحلیلی است. داده ها و اطلاعات مورد نیاز پژوهش به دو شیوه کتابخانه ای و میدانی گردآوری شده است. نتایج نشان داد بین استان ها از نظر توسعه حمل و نقل جاده ای نابرابری زیادی وجود دارد، بطوریکه وجود کلانشهرهایی همچون شیراز، اصفهان، مشهد، تهران، تبریز، اهواز (به استثنای کلانشهر کرج) بر توسعه حمل و نقل استان موثر بوده و رتبه های بالایی را به خود اختصاص داده اند. از سوی دیگر استان های قم و البرز علی رغم نزدیکی به پایتخت، از وضعیت مناسبی در توسعه شبکه حمل و نقل جاده ای برخوردار نبوده اند.