تحلیل تأثیر ویژگیهای فردی بر تمایل شهروندان به پیادهروی در محیط پیادهمدار مطالعه موردی: حاشیه مادی نیاصرم
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2024.378725.1959چکیده
گسترش پیاده مداری بهعنوان یک شیوه پایدار حملونقل مورد توجه برنامهریزان شهری قرار دارد. در این راستا بررسی عوامل و موانع مؤثر بر پیاده مداری و سطح فعالیت بدنی شهروندان حائز اهمیت است. هدف مطالعه حاضر تحلیل عوامل مؤثر در بیتحرکی شهروندان با تمرکز بر ویژگیهای فردی نظیر جنسیت، وضعیت تأهل، شاخص توده بدنی، تحصیلات، شغل، مصرف دخانیات و مالکیت وسایل نقلیه است. این پژوهش از نوع کاربردی بوده و از روش توصیفی – تحلیلی بهره میبرد. جامعه آماری موردبررسی شامل شهروندان ساکن در حاشیه مادی نیاصرم است که از بین آنها بر اساس فرمول کوکران 390 نفر بهعنوان نمونه مورد پرسشگری قرار گرفتند. محور مادی بهعنوان یک پیاده راه تأمینکننده فضای پشتیبان پیاده مداری است که در دسترس نمونه موردبررسی قرار دارد و امکان تمرکز بر سایر عوامل مؤثر در بیتحرکی شهروندان را فراهم مینماید. با استفاده از آزمون تی و تحلیل میانگین نتایج پرسشنامهها مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت و وجود رابطه بین پارامترهای پژوهش بررسی شد. بر اساس نتایج، پیادهروی در زنان و افراد مجرد بیشتر از مردان و افراد متأهل است و با افزایش سن میزان پیادهروی کاهش مییابد، ارتباط معکوس بین میزان پیادهروی و شاخص توده بدنی تأیید شد، به این معنی که میزان پیادهروی در افراد چاق و دارای اضافهوزن کمتر از افراد لاغر و نرمال است. بین شغل افراد و میزان پیادهروی ارتباط معنادار مشاهده شد، همچنین مالکیت وسایل نقلیه و مصرف دخانیات تأثیر منفی بر میزان تحرک افراد دارند. نتایج مطالعه حاضر بهعنوان مبنای اولیه در سایر تحقیقات تجربی قابلاستفاده است. بهمنظور دستیابی بهتر به هدف افزایش سطح فعالیت بدنی شهروندان، در کنار توسعه فضاهای پیادهمدار در سطح شهر توجه به تأثیر ویژگیهای فردی و انجام برنامهریزی منسجم و یکپارچه با دیدگاهی جامع پیشنهاد میگردد. همچنین تدوین برنامههای موضوعی نظیر طرحهای ارتقای تحرک گروههای جنسی، شغلی و سنی خاص مؤثر خواهند بود.
