تأثیر همزمان تنش شوری و خشکی بر ویژگی‌های مورفولوژیک و عملکرد شلغم

نویسندگان

1 گروه علوم و مهندسی آب، مرکز آموزش عالی کاشمر

2 استادیار گروه علوم و مهندسی آب- مرکز آموزش عالی کاشمر

3 مدیر گروه علوم و مهندسی آب، مرکز آموزش عالی کاشمر، کاشمر، ایران

doi
10.22092/jwra.2019.120472
چکیده

تنش شوری و خشکی از مشکلات تولید فراورده­های کشاورزی در بسیاری از نقاط دنیا و به ویژه مناطق خشک و نیمه­خشک است. بر این اساس پژوهشی گلدانی به منظور بررسی اثر توأمان تنش شوری و خشکی بر عملکرد و اجزای عملکرد شلغم (رقم پرپل تاپ وایت گلاب) در منطقه کاشمر اجرا شد. این مطالعه به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار شامل دو فاکتور شوری و مقدار آب آبیاری اعمال شد. چهار سطح شوری آب آبیاری شامل (آب شرب) 7/0= S1، 4= S2، 8= S3و 12= S4دسی­زیمنس بر متر و سه سطح مقدار آب آبیاری شامل آبیاری کامل (100% نیاز آبی)= W1، W175%= W2و W1 50%= W3بود که در یک خاک با بافت لومی شنی اعمال شدند. نتایج جدول تجزیه واریانس نشان داد که شوری، کم­آبیاری و اثر متقابل آن­ها بر عملکرد بیولوژیک شلغم، وزن زیست توده تر اندام هوایی، وزن غده و وزن خشک برگ­ها در سطح یک درصد معنی­دار بود. تیمارهای W1S1و W2S1نسبت به سایر تیمارها عملکرد بیولوژیک بیش­تری داشتند. در تمام سطوح شوری مشخص گردید که بین عملکرد بیولوژیک شلغم در سطوح آبیاری W1و W2تفاوت معنی­داری وجود نداشت. با توجه به یافته­های این پژوهش می­توان گفت که حساسیت گیاه شلغم به تنش شوری بیش­تر از تنش خشکی است. از طرفی نتایج این پژوهش نشان داد که بهترین سطح شوری برای رسیدن به بیشینه عملکرد بیولوژیک در گیاه شلغم همان سطح شوری S1 است. لذا بهترین تیمار قابل توصیه برای کاشت شلغم در منطقه مورد مطالعه تیمار W2S1می­باشد.