مدلسازی شاخصهای زیستپذیری شهری با تأکید بر حمل و نقل پایدار شهری مطالعه موردی: شهر اهواز
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نور تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2024.374294.1921چکیده
زیستپذیری یکی از بزرگترین ایدههای برنامهریزی شهری در دوران معاصر است که این موضوع در شهرهای جهان سوم به دلیل نرخ رشد شتابان جمعیت کلانشهری مساله نگران کنندهای به نظر میرسد؛ در کنار موضوع زیستپذیری، زیستپذیری شهری و حملونقل پایدار شهری به عنوان رویکردی نوین در برنامهریزی شهری میتواند بسیاری از مشکلات شهری را پاسخگو باشد. از آنجایی که همه سفرهای شهری با حمل و نقل شهری در ارتباط است به همین منظور برای بهتر زیستن و افزایش کارایی باید با شاخصهای زیستپذیری مطابقت داشته باشد. در همین راستا هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی اثرات شاخصهای زیستپذیری شهری با تأکید بر حملونقل پایدار شهری در شهر اهواز است. جامعه آماری پژوهش حاضر با استفاده از فرمول کوکران 384 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتهاند. تحلیل دادهها از طریق تحلیل همبستگی و الگویابی معادلات ساختاری و با استفاده از نرمافزارهای SPSS و Smart PLS انجام شده است. نتایج مدلسازی معادلات ساختاری نشان داد با توجه به مدل مفهومی آزمون رابطه قوی و معنیداری بین شاخصهای زیستپذیری شهری و حمل و نقل پایدار شهری مشاهده شدهاست (05/0>p) و شاخصهای برازش مدل نشان دهندهی تناسب و برازندگی دادهها با مدل مفهومی پژوهش و تایید مدل است. همچنین نتایج حاصل از آزمون تی تک نمونهای نشان داد که بیشترین تأثیر بر زیستپذیری شهری مربوط به شاخص مسکن، در حملو نقل پایدار شهری بیشترین تأثیر شاخص اجتماعی و در نهایت از بین ابعاد زیستپذیری حمل و نقل شهری، شاخص ذهنی بیشترین امتیاز را به خود اختصاص دادهاند