بررسی نقش امید و تابآوری در پیشبینی رضایت از زندگی معلمان
نویسندگان
1 دانشیار، گروه بهداشت روان، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
2 دانشیار گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
مقدمه و هدف: شناسایی عوامل مؤثر در رضایت زندگی معلمان بهعنوان شاخصی مؤثر در آموزشوپرورش توجه مجریان و پژوهشگران تعلیم و تربیت را به خود جلب کرده است، لذا مطالعه حاضر باهدف بررسی نقش امید و تابآوری در پیشبینی رضایت از زندگی معلمان انجام شد. مواد و روشها: روش پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی است. جامعه پژوهش شامل معلمان متأهل مقطع متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی 1402-1401 بودند که 120 نفر واجد شرایط به روش نمونهگیری در دسترس بهعنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند؛ و پرسشنامههای امید اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱)، تابآوری کونور و دیویدسون (2003) و رضایت از زندگی دینر و همکاران (1985) پاسخ دادند. جهت تحلیل دادهها از میانگین، انحراف معیار، آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 24 استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد رابطه بین امید (589/0=r) و تابآوری (761/0= r) با رضایت از زندگی معلمان مثبت و معنیدار است (۰۱/0>p)؛ و مؤلفههای امید ۷/۳۴ و تابآوری 9/58 درصد از واریانس رضایت از زندگی معلمان را پیشبینی میکنند. نتیجهگیری: متصدیان نظام آموزشی در سیاستگذاریها و برنامهریزیهای مربوط به ارتقای رضایت از زندگی معلمان به نقش عواملی همچون امید و تابآوری توجه ویژهای داشته باشند.