بررسی نقش عناصر فضایی شهری بر قابلیت پیاده مداری حد فاصل محور میدان تجریش-قدس
نویسندگان
1 گروه جغرافیایی انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه جغرافیایی انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 گروه جغرافیایی انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 گروه جغرافیایی انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
5 گروه جغرافیایی انسانی، پردیس بینالمللی کیش، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2020.294661.1209چکیده
گسترش حضور اتومبیل در شهرها و مسائل و مشکلات ناشی از حضور آن، باعث کاهش رضایتمندی و کیفیت زندگی ساکنان شهرها شده است. متأسفانه اکثر معابر که عنصر شکلدهنده بافت شهری هستند، برای استفاده اتومبیلها طراحیشده و توجه به پیاده مداری در آنها در اولویت دوم قرار دارد. عدم توجه به پیاده مداری باعث کاهش تعاملات اجتماعی و درنهایت سرزندگی در شهرها میشود. حال حد فاصل میدان تجریش تا میدان قدس که نمونه موردمطالعه در این تحقیق است دو محور مهم شمالی جنوبی تهران یعنی خیابان ولیعصر و خیابان شریعتی را به یکدیگر متصل میکند به دلیل ترافیک بالا عناصر ارزشمند اطراف خود را تحت تأثیر قرار داده و این در حالی است که ساختوسازهای متنوع به دلیل بالا بودن قیمت زمین در منطقه و ساخت پاساژها و مجتمعهای مسکونی بیشازپیش چهره بدنه این محور را تحت تأثیر خود قرار داده است. هدف اصلی در این تحقیق آن است که با بررسی نقش عناصر فضایی شهری بر قابلیت پیاده محوری حد فاصل محور میدان تجریش-قدس به شناسایی مهمترین عوامل تأثیرگذار بر قابلیت پیاده مداری یک محور بپردازد. نوع تحقیق کاربردی بوده و روش آن توصیفی-تحلیلی میباشد. با توجه به ارزیابیهای مختلف در این تحقیق این نتیجه حاصل شد که متغیرهای شاخص راحتی و آسایش مهمترین عوامل تأثیرگذار بر قابلیت پیاده مداری یک محور میباشند و همچنین یک فضای شهری پیاده محور موفق فضایی است که بتواند تنوع با حق انتخاب بالا، آسایش و راحتی و امنیت بالای ساکنین، کالبد و فرم مناسب، تصویر ذهنی خوب و مناسب با ارتقای احساس تعلقخاطر و دسترسی مناسب را تأمین کند.