نقش درد ذهنی، اجتناب تجربی و بخشش بین فردی در پیشبینی نشانگان ضربه عشق
نویسندگان
1 استاد گروه علوم تربیتی و روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه آزاد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
3 دکترای تخصصی روانشناسی، گروه علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
چکیده
مقدمه: نشانگان ضربه عشق ﺑﺎﻋﺚ مشکلات ﻋﻤﺪة هیجانی میشود و لازم است متخصصان به بررسی همهجانبه این مسأله بپردازند.هدف: با در نظر گرفتن خلأ پژوهشی حاضر، این مطالعه به دنبال بررسی نقش متغیرهای درد ذهنی، اجتناب تجربی و بخشش در پیشبینی بروز نشانگان ضربه عشق است.روش کار: این پژوهش از نوع توصیفی-پس رویدادی با روش همبستگی پیرسون و رگرسیون است. ابتدا پرسشنامههای نشانگان ضربه عشق (1999)، مقیاس بخشش هارتلند (2005)، درد ذهنی (2003) و پرسشنامه پذیرش و عمل (2004) برای زنان در محدوده سنی 18 تا 35 سال شهر اصفهان باتجربه ضربه عشق حداکثر در شش ماه گذشته بهصورت هدفمند ارسال شد و نهایتاً 195 پرسشنامه وارد تحلیل شد. نمرات افراد در پرسشنامه نشانگان ضربه عشق بهعنوان متغیر ملاک و نمرات در درد ذهنی، اجتناب تجربی و بخشش بهعنوان متغیر پیشبینی کننده عضویت گروهی در نظر گرفته شد. نتایج با استفاده از تحلیل تشخیصی تجزیهوتحلیل شد.نتایج: نتایج حاکی از یک تابع تشخیصی معنادار است که واریانس گروههای تشکیلشده را تبیین میکند (05/0> P). به ترتیب مقیاس اجتناب تجربی (77/0-=r)، مقیاس درد ذهنی (75/0-=r) و نهایتاً مقیاس بخشش بیشترین میزان پیشبینیکنندگی را در تفکیک دو گروه از یکدیگر دارد (44/0+=r).نتیجهگیری: نتایج نشان داد افراد باتجربه نشانگان ضربه عشق در مقیاسهای اجتناب تجربی و درد ذهنی (فقدان کنترل، تغییرناپذیری، آشفتگی هیجانی، ازخودبیگانگی، بهت، سردرگمی، خودشیفتگی و فاصله اجتماعی) و بخشش (بخشش دیگران و بخشش موقعیتی) میتوانند از افراد فاقد آن متمایز شوند. این نتایج میتواند برای متخصصین سلامت روان که به نحوی با مسائل جوانان در ارتباط هستند مفید باشد.