حملونقل همهشمول: به اشتراکگذاری فضاهای حملونقل همگانی با سالمندان، توانجویان، کودکان و نوجوانان
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2023.367537.1879چکیده
انتظار میرود هر گروه کاربری و نیازهای خاص آنها در برنامهریزی و ارائه خدمات حملونقل همگانی در نظر گرفته شود. رویکرد همهشمول بهعنوان پاسخی به این چالش، خلق محیطهای دربرگیرندهای را تضمین میکند که برای تمامی شهروندان با طیف وسیعی از تواناییها و محدودیتها سازگار است. شناسایی موانع محیطهای حملونقل همگانی برای جابجایی سالمندان، توانجویان، کودکان و نوجوانان از دیدگاه حملونقل همهشمول.پژوهش حاضر از حیث هدف کاربردی است که در ابتدا با استفاده از روش اسنادی تجربیات جهانی در مورد موانع جابجایی افراد آسیبدیده و کمتوان را بررسی کرده و سپس به کمک 60 مصاحبه نیمه ساختاریافته که با بیست فرد سالمند، بیست توانجو و بیست کودک و نوجوان انجام داده است، سعی در انعکاس صدا و تجربیات آنها بهعنوان نمایندگان گروههای به حاشیه رانده شده در فضای حملونقل همگانی دارد. گروه سالمندان مناسبسازی محیطهای حملونقل را در پرداختن به ویژگیهای طراحی و همچنین بهبود دسترسی جستوجو میکردند درحالیکه افراد توانجو ابتدا به آموزش کارکنان و در درجه بعدی مسئله طراحی فیزیکی اشاره داشتند. کودکان نیز افزایش انعطافپذیری و بهبود امنیت و ایمنی را ازجمله مهمترین خواستههای خود میدانستند. با توجه به روند روبه رشد سالمندی در کشور و آگاهی روزافزون از لزوم مشارکت همه شهروندان در زندگی اقتصادی و اجتماعی جوامع، اتخاذ رویکرد همهشمول در خلق و ارائه محیطهای حملونقل، میتواند آن را به یک جایگزین جذاب برای افراد کمتوان و آسیبپذیر و افرادی که نقص و عدم استقلال در جابجایی را تجربه میکنند، تبدیل کند.
