ارزیابی اثرات اجرایی طرحهای نوسازی بافتهای فرسوده شهری با رویکرد تکوینی منظر پایدار شهری مطالعه موردی: هسته مرکزی کلانشهر اهواز
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
2 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2024.366607.1869چکیده
یکی از مهمترین اهداف طرحهای نوسازی بافت فرسوده، ارتقاء کیفیت محیط است و رویکرد غالب نوسازی شهری نیز بازآفرینی میباشد که ابعاد کالبدی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و ... را موردتوجه قرار میدهد. به همین منظور، هدف اصلی از انجام این پژوهش، ارزیابی طرحهای نوسازی در بافت فرسوده هسته مرکزی کلانشهر اهواز با رویکرد تکوینی منظر پایدار شهری میباشد. تحقیق حاضر ازلحاظ هدف، جزء تحقیقات کاربردی- نظری و ازنظر روش، به علت ماهیت موضوع موردمطالعه و همچنین رویکرد حاکم بر این پژوهش از نوع توصیفی – تحلیلی و پیمایشی میباشد. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی شهروندان 18 سال و بیشتر ساکن در بافت فرسوده بخش مرکزی کلانشهر اهواز بوده که تعداد آنها برابر با 56976 نفر بوده و حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران 384 نفر تعیین گردید که به روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. روش جمعآوری دادهها نیز بهصورت اسنادی و پیمایشی است. نتایج ارزیابی شاخصهای مختلف طرح نوسازی در بافت فرسوده بخش مرکزی کلانشهر اهواز با استفاده از آزمون تی تکنمونهای نشان داد که تمامی شاخصهای موردمطالعه (اقتصادی، کالبدی، زیباشناختی و زیستمحیطی) بهغیراز شاخصهای اجتماعی و عملکردی از میانگین کمتری نسبت به میانگین نظری (3) برخوردار هستند؛ بهعبارتدیگر اجرای طرحها و پروژههای نوسازی بافت فرسوده بر بهبود وضعیت شاخصهای اجتماعی و عملکردی تأثیرگذار بوده اما در ارتقاء وضعیت شاخصهای کالبدی، زیستمحیطی، اقتصادی و زیباشناختی نقش بسیار کمی داشته است. نتایج حاصل از آزمون فریدمن نیز نشان داد که شاخص اجتماعی بیشترین اهمیت و شاخص زیباشناختی کمترین اهمیت را دارا بودهاند